Mielnik. Mikroklimat na relaks

Dla wszystkich pragnących ciszy, czystego powietrza oraz bliskiego kontaktu z przyrodą - nadbużańskie Podlasie, a w tym Gmina Mielnik, jest wymarzoną krainą wypraw.

W Mielniku mikroklimat na relaks

Dla wszystkich pragnących ciszy, czystego powietrza oraz bliskiego kontaktu z przyrodą - nadbużańskie Podlasie, a w tym Gmina Mielnik, jest wymarzoną krainą wypraw.

Mielnik położony jest na prawym zboczu Doliny Bugu. Ma odrębny mikroklimat. Dzięki głębokiemu wcięciu doliny rzeczne miejscowość osłonięta jest od wpływu wiatrów z kierunku północnego i północno-wschodniego, zwłaszcza zimą. Takie położenie Mielnika sprawia, że zima nie straszy wielkimi mrozami, latem zaś stosunkowo wysoka temperatura zachęca do spędzania czasu nad Bugiem.

Gmina Mielnik jest najbardziej na południe wysuniętą gminą województwa podlaskiego. Cechą charakterystyczną tego obszaru są dość płytko położone skały wieku prekambryjskiego, przykryte skałami kolejnych er. W obrębie platformy prekambryjskiej są obszary wyniesione i obniżone. Teren, na którym położony jest Mielnik, stanowi część obniżenia zwanego podlaskim. Osobliwością są tutaj skały górnokredowe, których pokłady odsłaniają się spod pokrywy osadów czwartorzędowych. Tworzą one rozległe wzniesienia. Jedno znajduje się na terenie Mielnika - jest to Góra Zamkowa (160 m).

Atrakcją okolic Mielnika jest tzw. roślinność pontyjska, czyli m.in. piękne kolorowe kwiaty i rzadkie gatunki pochodzące z południowej Europy i stepów czarnomorskich oraz ukraińskich. Roślinność ciepłolubną (kserotermiczną) znajdziemy na wznoszącej się na północ od miasteczka górze Uszeście (204 m) oraz na stokach innych wzgórz w Mielniku i okolicy, m.in. na Górze Rowskiej, Pieszczańskiej i Zamkowej.

TROSZKĘ HISTORII

Wzmianki historyczne o Mielniku sięgają XI wieku. Miasteczko położone było przy dwóch znanych szlakach handlowych. Pierwszym była rzeka Bug - szlak handlowy między Gdańskiem a Lwowem, drugim - droga z Wilna do Krakowa. Od XI do XII wieku Mielnik stanowił własność rosyjskiego księcia Daniela Szwarno. W 1240 roku Tatarzy zniszczyli i ograbili Mielnik, a książęta teutońscy splądrowali jego okolice w 1378 roku.

Wiek XIV i XV, pod panowaniem Litwinów, był szczęśliwie dla tych terenów pokojowy. W 1440 roku Mielnik otrzymał prawa miejskie, a liczba mieszkańców przekroczyła 1500 osób.

W XVI wieku Mielnik posiadał dwie cerkwie prawosławne i dwa kościoły rzymskokatolickie. W tym okresie stał się częścią państwa polskiego, w regionie funkcjonowało 20 sklepów i 5 młynów. Podczas potopu szwedzkiego w 1655 roku Mielnik został ponownie zniszczony i utracił 480 mieszkańców. W związku z wybudowaniem nowego mostu na Bugu w pobliżu Siemiatycz, region Mielnik zaczął się przeobrażać z ośrodka handlowego w teren rolniczy, na którym eksploatowano również złoża kredy.

Pod koniec XVIII wieku Mielnik znalazł się ponownie pod panowaniem władz rosyjskich. W 1919 roku na mocy porozumienia zawartego pomiędzy Niemcami, Rosją i Polską tereny wschodnie, w tym i miasteczko, wróciły pod rządy Polski. W 1918 rejon Mielnika liczył 2639 osób, a do 1950 roku liczba ludności spadła do 826 osób.

Bug w rejonie Mielnika stanowił często linię frontu podczas I i II wojny światowej. Niemcy rozmieścili swoje wojska na południowo-zachodnim, a Rosjanie na północno-wschodnim brzegu rzeki. Ludność została wysiedlona, miasto palono, a pozostałości z kamiennych kościołów służyły jako stajnie dla koni. Rejon Mielnika był miejscem, gdzie stoczono wiele dużych bitew w ciągu ostatnich siedmiu wieków.

CO WARTO ZOBACZYĆ?

- Góra Zamkowa (180 m) z grodziskiem z XI -XII w. wraz z pozostałościami późniejszego zamku, z dobrze widoczną fosą opadającą ku nadbużańskim łąkom stromą 60-metrową skarpą. Ze szczytu rozciąga się wspaniały, rozległy widok na Bug, wijący się szeroką wstęgą wśród łąk, starych drzew i pagórków.

- Resztki murowanej kaplicy św. Aleksandra Newskiego, które znajdują się na Górze Zamkowej. Kaplica została wzniesiona w 1863 roku przez rząd carski na pamiątkę stłumienia powstania styczniowego.

- Ruiny XV-wiecznego kościoła gotyckiego, zniszczonego podczas działań wojennych w 1915 roku - leżą poniżej szczytu.

- Neobarokowy kościół parafialny pochodzi z 1913 roku.

- Klasycystyczna cerkiew z 1825 roku z pięcioma kształtnymi kopułkami i interesującymi ikonami wewnątrz.

- Drewniana kaplica z końca XVIII w. położona na cmentarzu prawosławnym nieopodal cerkwi.

- Pamiątki po mielnickich Żydach, czyli dawna synagoga, użytkowana jako magazyn, oraz stary cmentarz żydowski. Zachowało się na nim kilkadziesiąt, przeważnie zniszczonych nagrobków, m.in. jeden z płaskorzeźbą lwa.

Więcej o: