Wznoszono je w miejsce świątyń pogańskich, zanim zaczęto budować kościoły. Wczesne chrześcijańskie obeliski skomponowane są z 2 części: cokołu i pionowej bryły oznaczonej znakiem krzyża. Same w sobie były formami ocalałymi z czasów przedchrześcijańskich, nowe inskrypcje na nich były pierwszymi próbami przekonania wyznawców do nieznanej religii. Przykłady chaczkarów z IV w. można znaleźć w Avan, Ardvi, Dsegn, Odzun i Brdadzor.
Wczesne chaczkary prezentowały kombinację symboliki pogańskiej i chrześcijańskiej, co było o tyle łatwe, że niektóre symbole używane przez nową religię były również szeroko rozpowszechnione wśród pogan: krzyż był kosmicznym symbolem życia, takie też znaczenie miała ryba, słońce i święta swastyka.
Z początkiem VII w. chaczkary zaczynały być ozdabiane innymi symbolami - rezygnowano z symboli słońca i księżyca na rzecz bardziej szczegółowych wzorów przedstawiających drzewo życia - winorośl. Szczytowa część kamienia nadal była zaokrąglona, jednak bardziej symetryczna.
Podczas gdy nazwę chaczkar tłumaczy się jako "kamienny krzyż" i wydawać by się mogło, że wobec tego każdy kamień ozdobiony krzyżem uznać można za chaczkar, eksperci uważają, że tak naprawdę pierwszy z nich powstał w 879 r., kiedy żona Ashota Bagratuniego, królowa Katranide, zamówiła chaczkar w Garni w intencji swojej duszy. Wzornictwo chaczkarów weszło wówczas w fazę swojego pierwszego złotego wieku. O ile we wcześniejszym okresie chaczkary przedstawiały triumf kościoła nad pogaństwem (oraz podkreślały ormiańską narodowość wobec wrogich sąsiadów), o tyle w IX-XI w. epoka stosunkowego pokoju i dobrobytu skierowała uwagę mieszkańców kraju na zabezpieczenie zbawienia ich dusz. Chaczkary z tego okresu były nie tylko dziełami o charakterze religijnym, ale poświęcane były także pamięci konkretnych osób. Druga złota epoka chaczkarów (a także sztuki religijnej) nastała po pokonaniu Mongołów i ustanowieniu dynastii Orbelianów i Proshianów w XIII i XIV w. Proste kamienne formy z początków chrześcijaństwa ozdabiane były na nowo dalece bardziej skomplikowanymi wzorami, a osiągnięcia artystów tworzących w tym okresie zapierają dech w piersiach. Do tych dzieł sztuki przylgnęło, jak najbardziej właściwe, określenie "kamiennych koronek". Wyrzeźbiono wówczas ponad 100 tys. chaczkarów, z których na terenie dzisiejszej Armenii przetrwało ok. 40 tys. przetrwało tylko na terenie dzisiejszej Armenii.
Żaden nie jest podobny do drugiego, a każdy jest zdumiewającym osiągnięciem w dziedzinie sztuki. Wraz z inwazją Timura pod koniec XIV w. zakończyła się złota era chaczkarów.
"Kamienne krzyże" nadal wykonywano, ich liczba jednak spadała, aż do śmierci tradycji pod koniec XV w.. Kiedy Armenia była podzielona pomiędzy Otomanów i Persów w XVI i XVII w., z potrzeby patriotyzmu odnowiła się tradycja wykonywania chaczkarów, nigdy jednak nie osiągnięto maestrii mistrzów z wcześniejszych okresów.
