Wyspa przez wieki

1200 lat p.n.e. na Majorce osiedliły się pueblos del mar ("plemiona podróżujące przez morze") i rozpoczęła się epoka talajocka. Budowle z owych czasów zwane są talajotami - m.in. kamienne wieże obserwacyjne w Capocorb Vell, Llucmajor, Arta. Od VI w. p.n.e. kultura ta zaczęła chylić się ku upadkowi. Przypieczętował go podbój wyspy przez Rzymian w 123 r. p.n.e. Najsłynniejsza z rzymskich osad to Pollentia - dzisiejsza Alcudia (obecnie stacja archeologiczna). Wraz z upadkiem Cesarstwa Rzymskiego w V w. n.e. Majorka przeszła w ręce Wandalów, a w 903 r. - Arabów. Za ich panowania Palma nosiła nazwę Medina Mayurqua (Miasto Majorki), ale mówiono o niej również "miasto tysiąca ogrodów". W 1229 r. Jakub I Aragoński wypędził Arabów z wyspy i rozpoczęła się jej chrystianizacja. Od 1230 do 1349 r. Majorka była suwerennym królestwem, dopiero rozłam w dynastii panującej sprawił, że przyłączono ją do Hiszpanii. W 1715 r. król Filip V na mocy dekretu zagarnął wszystkie własności na wyspie i wprowadził zakaz posługiwania się językiem katalońskim. Stan ten utrzymywał się aż do 1975 r., kiedy Hiszpania stała się demokratycznym krajem po śmierci generała Franco.