Sól, twierdza, uzdrowisko

Sól warzono w mieście już w średniowieczu. Tzw. Szlak Solny prowadził od Kołobrzegu do Wielkopolski. Interes skończył się dopiero w drugiej połowie XIX w., gdy do miasta doprowadzono kolej - przywożona sól kopalna była tańsza od tej z warzelni.

Twierdzą stał się Kołobrzeg w XVII w. Gdy podczas wojny siedmioletniej (1756-63) Rosjanie trzy razy bezskutecznie oblegali należące do Prus miasto, zyskała miano niezdobytej. W 1807 r., choć dziesiątki fortec pruskich poddały się Napoleonowi, Kołobrzeg trzymał się dzielnie aż do zawieszenia broni. Podczas II wojny Goebbels, chcąc wykorzystać mit niezdobytego Kołobrzegu w celach propagandowych, polecił nakręcić film o jego o obronie w 1807 r. z udziałem tysięcy statystów. Silnie umocnione miasto 18 marca 1945 r. zdobyła I Armia WP.

Sławę uzdrowiska Kołobrzeg zdobył jeszcze w XIX w. Zaczęło się od pewnego radcy celnego, który w 1802 r. odbywał w twierdzy karę aresztu, a po powrocie do domu wydał książeczkę sławiącą zdrowotne właściwości kąpieli morskich. W 1830 r. ruszył pierwszy zakład kąpieli solankowych. Kołobrzeg stal się kurortem z prawdziwego zdarzenia po roku 1872, gdy zlikwidowano twierdzę i na jej miejscu powstały parki, deptaki, pensjonaty, hotele i sanatoria. W 1899 r. oddano do użytku imponujący Pałac Nabrzeżny - luksusowe sanatorium na 1000 miejsc. A obradujący w 1911 r. w Kołobrzegu międzynarodowy kongres ds. lecznictwa nadał miastu rangę uzdrowiska pierwszej kategorii.