Dijon - Stolica Burgundii

Dijon we wschodniej Francji jest bardzo urokliwym miastem. Takim czynią go nie tylko liczne pamiątki z czasów świetności księstwa, ale również bujne życie kulturalne i akademickie.

Na południe od miasta zaczyna się słynny szlak winny, dlatego Dijon doskonale nadaje się na rozpoczęcie podróży po regionie. Liczne knajpki i restauracje pozwolą poznać smak burgundzkiej kuchni, nie wyłączając słynnej dijońskiej musztardy i miejscowych pierników. Miłośnicy architektury i sztuki nie będą zawiedzeni: stare uliczki z wiekowymi domami, niezliczone muzea i kilka kościołów zachwycą nawet koneserów.

Dijon - Zwiedzanie

Większość turystów pierwsze kroki kieruje ku Pałacowi Książąt i Stanów Burgundii, w samym sercu miasta, którego trzyskrzydłowa konstrukcja otwiera się na półokrągły pl. de la Libération. W oczy rzuca się wystająca ponad bryłę budowli Wieża Filipa Dobrego , jedna z najstarszych części pałacu. Jej budowa została zakończona w XV w., właśnie za czasów księcia Filipa. Ze szczytu 46-metrowej wieży rozpościera się efektowna panorama na miasto i okolice z majaczącym w oddali masywem Jury. Całość założenia została wybudowana w latach 1686-1701 według planów Jules'a Hardouina-Mansarta, jednego z projektantów rozbudowy Wersalu.

Ze średniowiecznego zamku, stojącego tu dawniej, ostała się przysadzista trzypiętrowa Tour de Bar z XIV w., służąca za więzienie. Przyległe do wieży piękne kryte schody z efektownym portalem i arkadami pochodzą z XVII w. Obok Tour de Bar znajduje się wejście do Muzeum Sztuk Pięknych.

Dijon słynie ze średniowiecznych domów i renesansowych rezydencji. Na tyłach pałacu, przy 28, rue Chaudronnerie stoi Maison des Cariatydes z 1603 r. Jego nazwa wzięła się od zdobiących fasadę figur kobiecych przypominających kariatydy, czyli podpór architektonicznych w formie ludzkich postaci. Hetel Chambellan (34, rue des Forges), zajmowany przez biuro informacji turystycznej, najbardziej zaskakuje urozmaiconym dziedzińcem, na który składają się kamienne schody i drewniane, misternie zdobione galerie. Rezydencja została wzniesiona pod koniec XV w. dla gubernatora Henriego Chambellana. Koniecznie trzeba wejść schodami na samą górę, aby zobaczyć ogrodnika, z którego kosza wyrasta palma zamieniająca się w piękne sklepienie w stylu gotyku płomienistego. Przy tej samej ulicy, pod nr. 40, stoi Hetel Aubriot , piękna gotycka kamienica ze wspaniałymi biforiowymi oknami i klasycystycznym portalem. Gmach, wzniesiony w XIII w., jest najstarszą świecką budowlą w Dijon i jednocześnie jedną z pierwszych kamiennych rezydencji mieszczańskich we Francji. Warto także obejrzeć murowano-szachulcowy Maison Milliere (10, rue de la Chaouette), na tyłach kościoła Notre Dame. Wybudowany w 1483 r. przez kupca Guillaume'a Milliere'a do dziś zachował średniowieczny wygląd. Niestety, wizerunki kota i sowy na dachu dodano w XX w. Nie dziwi fakt, że dom "grał" w wielu filmach kostiumowych, z którego najsłynniejszy to Cyrano de Bergerac (1990) z Gérardem Depardieu w roli głównej.

Dijon - Kościoły

Najpiękniejszą świątynią w Dijon, zaliczaną do arcydzieł burgundzkiego gotyku, jest kościół Marii Panny (pl. Notre Dame), wybudowany w latach 1231-1250. Jego nietuzinkowa fasada zachwyca pomysłowością i robi ogromne wrażenie. Nad arkadowym wejściem do otwartego narteksu wznoszą się dwa piętra w większości ślepych, wąskich arkad o smukłych kolumienkach. Pomiędzy piętrami ciągną się rzędy bajkowych rzygaczy o wymyślnych kształtach. Po prawej stronie, na jednej z wież widać zegar z Jacquemartem przywieziony jako trofeum z wyprawy wojennej do Flandrii przez Filipa Śmiałego w 1382 r. Jacquemart to postać z brązu wybijająca godziny, która pojawiła się przy dzwonie w 1500 r. W 1610 r. stwierdzono, że celibat najwyraźniej nie wychodzi dzwonnikowi na zdrowie i podarowano mu żonę Jacqueline. Naturalną koleją rzeczy, w 1710 r. urodził im się synek Jacquelinet (wybija pół godziny), a w 1881 r. córeczka Jacquelinette (wybija kwadranse). Do kościoła wchodzi się przez portal, niegdyś kapiący od ozdób, po których po rewolucji ostały się tylko rzędy kolumienek i pusty tympanon. Architektura wnętrza jest typowym przykładem burgundzkiego gotyku: nad arkadami oddzielającymi nawę główną od naw bocznych znajduje się szeroko otwarte triforium i wyżej rząd okien. W nawie północnej zachowały się witraże z XIII w. i odrestaurowany XV-wieczny fresk.

W jednej z kaplic przy chórze znajduje się drewniana statuetka Matki Boskiej Dobrej Nadziei z XII w., jedna z najstarszych figur Matki Boskiej w całej Francji. Na zewnątrz, w północnej ścianie zachowała się wytarta figurka sowy (chaouette), od której wzięła się nazwa ulicy. Podobno przyniesie szczęście każdemu, kto pogłaszcze ją lewą ręką w pobliżu serca.

Dijon. Kościół św. Michała (pl. St-Michel) to z kolei piękny przykład łączenia stylów. Niesamowitą renesansową fasadę o gotyckim zrębie i wyraźnie włoskim wpływie flankują barokowe wieże (XVII w.), nacechowane monumentalizmem, a oba te elementy przylegają do późnogotyckiej nawy.

Dijon. Katedra St-Bénigne (pl. St-Bénigne) została wybudowana pod koniec XIII w., ale wcześniej w tym miejscu stały inne świątynie. Pozostałością po romańskiej bazylice z początku XI w. jest rotunda w miejscu chóru, pod którą znajduje się okrągła krypta. Dziś po rotundzie zostały właściwie tylko fundamenty, chociaż do czasów rewolucji francuskiej była ona zachowana w całości. Katedra nie wyróżnia się niczym szczególnym. Skromną fasadę i portal flankują dwie dosyć masywne wieże. Jedyną ciekawostką jest galeria umieszczona nad narteksem z maswerkowymi arkadami, dostępna od środka, oraz kolejna, znacznie mniejsza empora u szczytu fasady. W południowej nawie tkwi na ścianie płyta nagrobna Władysława Białego (1333-1388), ostatniego Piasta z linii kujawskiej. Po dosyć burzliwym życiu książę wstąpił w 1367 r. do zakonu benedyktynów w Dijon, potem jeszcze wracał do Polski i podróżował po świecie (mimo że papież nie dał mu dyspensy od ślubów), aż w końcu ostatecznie osiadł tu w 1380 r. i umarł kilka lat później, ale w Strasburgu. Płytę wykonano z dużą dbałością o szczegóły, co widać mimo jej opłakanego stanu (ponoć Władysław spoczywa pod posadzką pośrodku głównej nawy). Do krypty pod rotundą wchodzi się od strony południowego ramienia transeptu lub od zewnątrz (też od południa), gdzie z kolei znajduje się grobowiec patrona katedry.

Więcej o: