Rumunia. Hunedoara - miejsce najpiękniejszej warowni Transylwanii

To nieco zapomniane przez turystów miasteczko może poszczycić się najpiękniejszą średniowieczną warownią Transylwanii...

Przewodnik " Rumunia. Mozaika w żywych kolorach...oraz Mołdowa. Wydanie IV" możesz kupić w Podróżniczej Księgarni Internetowej bezdroza.pl

Początki zamku Corvinilor (latem: pn. 9.00-15.00, wt.-nd. 10.00-18.00, zimą: wt.-nd. 10.00-15.00; 8 RON, ulgowy 4 RON) sięgają czasów Zygmunta Luksemburskiego, jednak to za rządów wojewody Jana Hunyadyego zamek rozrósł się w potężny kompleks obronny. W XV w. wzniesiono przy nim wieżę nazywaną Ne Boisa ("nie bój się"), wysuniętą poza wrzecionowaty obwód obronny i połączoną z nim arkadowym krużgankiem. W 1452 r. dobudowano też gotycki pałac z kaplicą oraz wielką Salą Rycerską (dwunawowa hala ze sklepieniem krzyżowo-żebrowym i bogatą dekoracją kamieniarską). Całość założenia jest niezwykle malownicza, pomimo sąsiedztwa ogromnych zakładów metalurgicznych powstałych w XX w. u jego stóp.

Innym ciekawym obiektem jest cerkiew św. Mikołaja, pochodząca z 1634 r. Ta trójczłonowa budowla, z kopułą ujętą w cylindryczną obudowę oraz dodaną dwa wieki później wieżą (1827), reprezentuje uproszczony typ wołoski (charakterystyczny dla architektury prawosławnej). Freski pochodzą z 1654 r., a ikonostas z 1684 r.

Okolice Hunedoara

Wyjeżdżając z Hunedoary na wschód, po 11 km dotrzemy do C lan, położonego przy szosie krajowej Simeria - Petro ani (11 km). Dwa kilometry na wschód od C lan (już za rzeką Strei, na południe od wsi Ora ul Nou) znajduje się miejscowość Streisângeorgiu (węg. Sztrigyszentgyörgy) z maleńką cerkwią z przełomu XIII i XIV w., reprezentującą typ archaiczny (odwzorowujący układ romańskich kościołów katolickich), z interesującymi freskami z okresu 1390 - 1420. Jadąc z C lan na południe szosą krajową, po 2 km dojedziemy do Strei (węg. Zekyfalva, niem. Zeikdorf). W wiosce nie ma przystanku kolejowego, najbliższa stacja znajduje się w C lan. Strei słynie z jednej z najstarszych cerkwi Siedmiogrodu, wzniesionej częściowo z materiału pochodzącego z rozbiórki rzymskich budowli. Zbudowana w XIII w. świątynia prawdopodobnie pierwotnie pełniła funkcję kościoła katolickiego. W jej bryle, nawiązującej do układu kościołów romańskich, widać architektoniczne nawiązanie do okazalszej, opisanej poniżej, cerkwi w Densu .

20 km na południe od Hunedoary (dojazd możliwy także z C lan) leży Haieg (węg. Hátszeg, niem. Wallenthal). W mieście można zwiedzić XIX-wieczną cerkiew św. Mikołaja, a także położony 3 km na północ rezerwat żubrów sprowadzonych z Polski (P durea Silvui). W okolicy noclegi organizuje przedstawiciel ANTREC (patrz: Hunedoara). W mieście zatrzymują się wszystkie pociągi relacji Arad/Deva - Krajowa/Bukareszt.

3 km na południowy wschód od Haieg leży Sânt m rie-Orlea (węg. raljaboldogfalva). W samym środku wioski wznosi się dawna cerkiew (dziś zbór kalwiński), powstała w 1270 r. Cechując się dość dużymi rozmiarami, konstrukcja świątyni odtwarza układ romańskich kościołów katolickich. Romańskie są także okna biforiowe i portal wejściowy. Elementami gotyckimi są z kolei sklepienia i niektóre okna. Wysoki poziom warsztatowy budowniczych pozwala przypuszczać, iż pracowali oni wcześniej przy wznoszeniu kościołów katolickich. Wewnątrz zachowała się bardzo wartościowa polichromia, nawiązująca - co w Siedmiogrodzie jest zjawiskiem raczej odosobnionym - do malarstwa serbsko-macedońskiego (Ochryda, Studenica).

13 km na zachód od Haieg leży Densu (należy jechać drogą w kierunku Caransebe i w wiosce Tote ti skręcić w prawo w asfaltową drogę prowadzącą do Densu ). Znajduje się tu jedna z najbardziej osobliwych i najstarszych cerkwi Transylwanii. Korzystając z niedalekiego położenia Sarmizegetusy (Ulpia Traiana), do jej wzniesienia użyto pochodzących z rozbiórki rzymskich budowli bloków kamiennych (na wielu ciosach zachowały się łacińskie napisy). Prawdopodobnie pochodzi ona z XIII w. Wnętrze nawy zajmuje podbudowa centralnie ustawionej wieży, którą tworzą cztery filary wykonane z dwóch nałożonych na siebie ołtarzy rzymskich. Mroczne wnętrze oświetlają okienka - wszystkie okrągłe - wykonane z odcinków dawnych rzymskich rur kanalizacyjnych. Budowlę przykrywa kopuła wymurowana z rzymskich płyt kamiennych, połączonych zaprawą. Pozostałości kolumn ustawiono dla dekoracji przy ścianach, a tajemniczości dopełniają kamienne lwy niewiadomego pochodzenia, umieszczone w zadaszeniu sanktuarium. Freski wewnątrz pochodzą z 1443 r.

Sama Ulpia Traiana-Sarmizegetusa (Colonia Ulpia Traiana Augusta Dacica Sarmizegetusa) leży na drodze w kierunku Oielu Rosu i Caransebe , 17 km od Haieg (kursują tędy tylko autobusy). Miejscowość założono po I wojnie dackiej (103 r. n.e.) za panowania cesarza Trajana, na zachód od starej stolicy Decebala. Nazwa Sarmizegetusa została dodana za panowania cesarza Hadriana. Starożytne miasto o powierzchni 32 ha otaczały kamienne mury wysokości 4-5 m. Przecięcie dwóch arterii: cardo maximus (tworząca oś północ - południe) i decumanus maximus (tworząca oś zachód - wschód) wyznaczało forum. Miasto jednak nie ograniczało się tylko do obrębu murów. Poza nimi, na ogromnym obszarze rozlokowane było rozległe przedmieście, z warsztatami rzemieślników, świątyniami oraz innymi publicznymi i prywatnymi obiektami. Również na zewnątrz znajdowały się cmentarze (sepulcreta) znalezione tak po wschodniej, jak po zachodniej stronie. Miasto liczyło 25-30 tys. mieszkańców, a jego największym obiektem był amfiteatr (300 m na północ od forum), zbudowany w eliptycznym kształcie (średnice: 88 i 69 m) i mogący pomieścić 5 tys. widzów.

Więcej o: