Włochy. Wenecja - miejsca, które trzeba zobaczyć

Wenecja to absolutnie wyjątkowe miasto, perła Włoch. Warto ją zobaczyć chociaż raz w życiu. Nagromadzenie zabytków jest tu ogromne. Podpowiadamy, co na pewno trzeba zobaczyć w Wenecji.
Plac św. Marka Wenecja Plac św. Marka Wenecja Shutterstock

Piazza San Marco - Plac św. Marka

Piazza San Marco jest głównym placem Wenecji i jednym z najbardziej rozpoznawalnych placów na świecie. Jako jedyny w mieście zwany jest piazza (wszystkie inne to campi). Charakterystycznym widokiem są tutaj wielojęzyczne tłumy turystów, stada gołębi i gwarne kawiarnie pod portykami. Plac warto zobaczyć nocą; wtedy można w spokoju podziwiać pięknie oświetlone zabytki. Niecodziennym widokiem jest Piazza w okresie acqua alta (wysokiej wody), czyli regularnie nawiedzających Wenecję powodzi. Wtedy zalany jest wodą, a chodzić można tylko po specjalnych kładkach.

 

Stojące przy placu budowle to prawdziwe skarby sztuki. Najważniejsze z nich to Basilica di San Marco i Palazzo Ducale. Po przeciwnej stronie plac otaczają: Torre dell'Orologio, Procuratie Vecchie, Ala Napoleonica, Procuratie Nuove i Libreria Sansoviniana. Nad Piazza góruje słynna dzwonnica Campanile di San Marco. Jak łatwo zauważyć, św. Marek - od 828 r. patron Wenecji - jest tutaj wszechobecny, pojawia się w nazwie samego placu i kilku innych zabytków.


Przestrzeń placu harmonijnie zamykają tzw. pałace prokuratora, czyli Procuratie Vecchie (północny bok placu) i Nuove (południowy bok) oraz Ala Napoleonica (skrzydło napoleońskie). Zostały wzniesione w XII w., a przebudowane na przełomie XV i XVI w. Budowę Procuratie Nuove rozpoczął w 1582 r. Scamozzi, a zakończył Longhena w połowie XVII w. Pod portykami budynku mieści się słynna Caffè Florian, elegancka kawiarnia istniejąca od 1720 r. Wewnątrz Procuratie Nuove znajduje się Museo Archeologico (gromadzące liczne rzeźby greckie i rzymskie oraz monety i popiersia), a także kilka sal Museo Correr. Główna siedziba Museo Correr mieści się w Ala Napoleonica (przy zachodnim boku placu). Obecny wygląd placu jest wynikiem przekształceń, jakie miały miejsce na przestrzeni wieków, od pierwszej zabudowy datowanej na IX w. aż po XIX-wieczne zmiany. Łączy więc różne style architektoniczne, np. bizantyjsko-gotycki charakter bazyliki z neoklasycyzmem budynku Ala Napoleonica. Plac św. Marka optycznie dopełniają też inne przestrzenie. Tuż przy bazylice roztacza się niewielka Piazzetta dei Leoni, czyli Placyk Lwów. Jego nazwa pochodzi od stojących tutaj dwóch lwów wyrzeźbionych w czerwonym marmurze (1722). Z kolei część placu schodząca w stronę wody (bacino San Marco) nosi nazwę Piazzetta San Marco. Stoją tutaj dwie kolumny: na jednej wznosi się rzeźba lwa św. Marka, a na drugiej - pomnik św. Teodora, pierwszego patrona miasta. Skrzydlaty lew (symbol św. Marka) stał się także symbolem Serenissimy, od XII w. znajdującym się w jej herbie.

 

Campanile di San Marco - Dzwonnica św. Marka

 

Górująca nad Piazza San Marco Campanile jest charakterystycznym punktem orientacyjnym miasta. Wizyta na szczycie 99-metrowej dzwonnicy w pogodny dzień pozwala podziwiać niezwykłość Wenecji oraz laguny z lotu ptaka. Campanile powstała w XII w. na planie kwadratu. W XVI w. przebudowano ją, dodając m.in. ruchomą rzeźbę Archanioła Gabriela na szczycie, wskazującą kierunek wiatru. U stóp dzwonnicy znajduje się zdobiona marmurem i brązem Loggetta projektu Jacopa Sansovina. Od XVI w. była miejscem, w którym pełnili straż arsenalotti (pracownicy Arsenału) podczas posiedzeń Maggior Consiglio (Wielkiej Rady). Dawniej na wieży znajdowało się 5 dzwonów; każdy z nich posiadał własną nazwę i funkcję, np. uderzenie największego z nich - Marangony oznaczało zakończenie pracy oraz rozpoczęcie obrad Wielkiej Rady. Nieprzemyślane prace murarskie doprowadziły w 1902 r. do zawalenia się Campanile. Zniszczone zostały 4 dzwony, ocalał tylko jeden. Loggetta znalazła się pod gruzami. Na szczęście w katastrofie nie ucierpiała bazylika św. Marka. W 1912 r. dzwonnicę odbudowano, używając fragmentów oryginalnych gruzów. Wierna kopia dzwonnicy stoi na placu do dziś, przyciągając tysiące turystów.

 

Wenecja. Spacer po magicznym mieście

Tanie loty do Wenecji

Hotele w Wenecji

Wycieczki do Wenecji

Palazzo Ducale - Pałac Dożów

Pałac Dożów jest najwspanialszym przykładem weneckiego gotyku. Jego fasada zachwyca elegancją i lekkością: arkadowy portyk na parterze dopełnia piękna loggia na piętrze. Ścianę nad loggią zdobi geometryczny wzór z białego i różowego kamienia, zwieńczony ażurową attyką. Ta kolorystyka o zachodzie słońca nadaje pałacowi różowo-złoty odcień. Taki widok pozwala zrozumieć, dlaczego właśnie w Wenecji przyszło na świat tak wielu doskonałych malarzy kolorystów. Obrazy wielu z nich zdobią także wnętrza Palazzo Ducale. Pałac powstał w IX w. jako zamek. W XII w., a później w XIV-XVI w. m.in. z powodu pożarów był przebudowywany. Pełnił rolę rezydencji dożów oraz siedziby instytucji Republiki, m.in. Wielkiej Rady (Maggior Consiglio). Tutaj toczyło się życie polityczne Wenecji: koronowano dożów, ustanawiano prawa, sądzono przestępców.


Do Pałacu wchodzi się przez Porta del Frumento. W lewym skrzydle, w Museo dell'Opera znajdują się m.in. oryginalne kapitele kolumn loggi zewnętrznej. Z muzeum przechodzi się na piękny dziedziniec, będący jakby przedłużeniem placu św. Marka. W tej części pałacu znajduje się Porta della Carta (pierwotnie główne wejście) i portyk Foscariego, wychodzący na Scala dei Giganti (schody Gigantów, XVI w.) z dwiema ogromnymi rzeźbami Marsa i Neptuna autorstwa Sansovina. W tym miejscu odbywały się koronacje dożów. Schodami Cenzorów w prawym skrzydle wchodzi się na pierwsze piętro aż do bogato zdobionych Scala d'Oro (Złotych Schodów). Służyły one tylko ważnym osobistościom państwowym. Na prawo ciągną się apartamenty dożów. Warto też obejrzeć tu m.in. Salę Map. Na drugim piętrze znajdują się sale, w których odbywały się zebrania członków instytucji rządzących: Signorii, Senatu, Rady Dziesięciu oraz Inkwizytorów. Wnętrza Pałacu tworzą prawdziwą pinakotekę dzieł największych artystów: Veronesego, Tintoretta, Tycjana i innych. W największej sali pałacu (Sala del Maggior Consiglio) można podziwiać ogromny fresk Tintoretta Raj.


Część sal zwiedza się tylko z przewodnikiem w ramach tzw. itinerari segreti (sekretnych tras). Dzięki temu można zobaczyć np. Tajemną Kancelarię, gdzie przechowywano tajne dokumenty; Pokój Tortur czy "ołowiane" więzienia Piombi będące częścią Prigioni Vecchie (Stare Więzienia). Mieściły się one pod dachami z ołowianych płyt (piombo to z wł. "ołów"). To tutaj wtrącono Casanovę, któremu udało się zbiec, co też opisał. W Palazzo Ducale istniały też inne więzienia, Pozzi (studnie) - wilgotne, ciemne cele, gdzie wtrącano najgorszych przestępców. Z Prigioni Vecchie do Prigioni Nuove prowadzi Ponte dei Sospiri.

 

Wenecja. Wyspa Burano uwodzi kolorami

Tanie loty do Wenecji

Hotele w Wenecji

Wycieczki do Wenecji

bazylika San Marco, wenecja, włochy bazylika San Marco, wenecja, włochy Fot. Shutterstock

Basilica di San Marco - Bazylika św. Marka

Na Piazza San Marco wzrok przykuwa pięć kopuł stojącej tu bazyliki. To jeden z najświetniejszych zabytków Wenecji; symboliczny skarb sztuki bizantyńskiej we Włoszech. Patronuje mu św. Marek. Jego ciało, wykradzione przez wenecjan z egipskiej Aleksandrii w 828 r., w 1094 r. zostało uroczyście złożone w krypcie pod ołtarzem. Wenecja jako jedno z niewielu miast Italii nie miała starożytnego rodowodu. Antyczne korzenie oznaczały prestiż, dlatego wenecjanie postanowili postarać się o nie innymi sposobami. Wykradli ciało jednego z apostołów, ukryli je przed muzułmanami w transporcie wieprzowiny i przywieźli do Wenecji, po czym uczynili ze świętego patrona swojego miasta. Budowę bazyliki rozpoczęto właśnie w IX w. w celu złożenia w niej ciała św. Marka. Kościół szybko stał się centrum życia religijnego i politycznego Wenecji. Przez wiele wieków był prywatną kaplicą dożów. Przed jej ołtarzem przyszli rządzący otrzymywali nominacje i insygnia władzy. Odgrywała też ważną rolę jako ośrodek muzyczny. Dopiero w 1807 r. bazylika przejęła rolę miejskiej katedry (wcześniej była nią Chiesa di San Pietro di Castello).


Kościół został wzniesiony na planie bazyliki trójnawowej w IX w. W X w. ucierpiał z powodu pożaru, lecz szybko został odbudowany. W XI w. dodano dwa skrzydła boczne, dopełniając w ten sposób plan krzyża greckiego. Całość zwieńczono kopułami - główną i czterema mniejszymi. W ten sposób bazylika zyskała charakterystyczny wygląd bizantyjskiego kościoła (plan krzyża greckiego, 5 kopuł). W XII-XIV w. jej wnętrze zaczęto ozdabiać mozaikami wysadzanymi złotem, które są arcydziełami sztuki bizantyjskiej. Na przestrzeni kolejnych kilku stuleci wykonano następne mozaiki.

 

Pierwszy kontakt z architekturą bazyliki to spojrzenie na jej fasadę. Zbudowana jest ona z pięciu arkad; na każdą z nich składają się dwa rzędy kolumn. Na całej długości przecina ją taras z balustradą, zwany Loggia dei Cavalli. Można z niej podziwiać plac św. Marka oraz detale fasady. Część poniżej tarasu jest zdobiona kolumnami, rzeźbami oraz mozaikami z XIII-XVII w. W pierwszej arkadzie (licząc od strony   Torre dell'Orologio) zachowała się najstarsza mozaika na fasadzie - Przeniesienie ciała św. Marka do kościoła (II poł. XIII w.). Sklepienie środkowej arkady otaczają trzy łuki ozdobione płaskorzeźbami z XIII w. To jeden z najważniejszych zabytków rzeźby romańskiej we Włoszech. Nad środkową arkadą górują rzeźby 4 koni. Są to kopie oryginałów umieszczonych w Museo di San Marco (inaczej Marciano - Muzeum św. Marka), wewnątrz bazyliki. Oryginalne rzeźby są jednym z wielu łupów zagrabionych przez wenecjan z Konstantynopola podczas IV krucjaty (1204). Jest to niechlubny moment w historii Wenecji. Z Bizancjum skradziono wówczas olbrzymie ilości złota, srebra i dzieł sztuki oraz dokonano okrutnej rzezi mieszkańców. Liczne łupy z tego okresu do dziś przechowywane są w Skarbcu (Tesoro).

 

Po wejściu do bazyliki znajdziemy się w przedsionku (narteksie). Jest on ozdobiony jednymi z najpiękniejszych mozaik, datowanymi na XII-XIII w., ukazującymi sceny ze Starego Testamentu. Narteks prowadzi do wnętrza kościoła, które wprawia w zachwyt niezwykłą grą świateł i cieni, wywołaną przez lśniące mozaiki, a także wyjątkowym kształtem sklepień. Nawy świątyni są przedzielone kolumnami z pięknymi bizantyjskimi kapitelami. Posadzka bazyliki jest ozdobiona motywami geometrycznymi. Całe wnętrze kościoła jest udekorowane mozaikami, zajmującymi w sumie powierzchnię ponad 4 tys. m². Do ich wykonania użyto złota, ponieważ jego blask symbolizował Boga. Mozaiki przedstawiają różne sceny biblijne, m.in. z życia Chrystusa i św. Marka. Najpiękniejsze i jedne z najstarszych mozaik zdobią sklepienia kopuł, są to m.in.: Kazanie apostołów (XIII w.), sceny Pasji (XIII w.), Chrystus błogosławiący (XIII w.), Chrystus i prorocy (XII w.). Najstarsze mozaiki (z początków XI w.) ukazujące postacie kilku świętych zdobią absydę prezbiterium. Presbiterio, wzniesione na krypcie św. Marka, oddzielone jest od reszty kościoła ikonostasem (ozdobną marmurową ścianą z XIV-wiecznymi rzeźbami autorstwa dwóch artystów Jacobella i Pier-Paola delle Masegne). Marmurowy ołtarz główny kryje prochy św. Marka, odnalezione w krypcie podczas restauracji kościoła w 1811 r. Nad ołtarzem wznosi się baldachim, wsparty na alabastrowych kolumnach, pokrytych płaskorzeźbami. Na tylnej ścianie umieszczony jest Pala d'Oro - Złoty Ołtarz, jeden z najważniejszych skarbów bizantyjskiej sztuki złotniczej. Został on wykonany w 976 r. przy użyciu ogromnej ilości kamieni szlachetnych.


W osobnej kaplicy po lewej stronie od ołtarza warto zobaczyć ikonę Madonna Nikopoia z XII w., kolejny przykład drogocennego łupu pochodzącego z Bizancjum. Po prawej stronie bazyliki znajduje się XIV-wieczne baptysterium (Battistero) z grobami dożów. W tej części kościoła można zobaczyć też kaplicę Zena (Cappella Zen), miejsce pochówku kardynała Zena, który zostawił swój dobytek Republice Weneckiej. Na zewnątrz bazyliki, na placyku naprzeciw wejścia do baptysterium stoją dwie kolumny, tzw. pilastri acritani, przywiezione z Jerozolimy w XIII w. Nieopodal, na rogu bazyliki znajduje się kamienny podest, z którego ogłaszano dekrety Republiki Weneckiej. W okresie karnawału można niekiedy zobaczyć stojącą na nim jakąś przebraną postać, prezentującą swoją maskę i strój.

 

Wenecja: co mają śpiewać gondolierzy?

Tanie loty do Wenecji

Hotele w Wenecji

Wycieczki do Wenecji

Wenecja, Włochy Wenecja, Włochy Shutterstock

Chiesa di Santa Maria della Salute

Można powiedzieć, że ten kościół, w skrócie zwany La Salute (lub Salute), jest jednym z punktów orientacyjnych na mapie Wenecji. Stoi przy Canal Grande, w pobliżu Dogana da Mar. Jest doskonale widoczny z vaporetti płynących przez Canal Grande i Bacino di San Marco. Salute to jeden z wielu kościołów wotywnych w Wenecji, wzniesiony w podziękowaniu za uwolnienie miasta od epidemii dżumy. Do dziś co roku 21 listopada w święto Madonna della Salute dociera tutaj procesja z San Marco przez Canal Grande (ustawiany jest wtedy specjalny most).


Budowę kościoła, uznawanego za arcydzieło sztuki barokowej, rozpoczęto w 1630 r. według projektu Baldassare Longheny. Wznosi się on na planie ośmioboku zwieńczonego imponującą kopułą. Po bokach znajduje się 6 kaplic. Prezbiterium jest zwieńczone mniejszą kopułą. Świątynia ma bogate dekoracje zewnętrzne, m.in. liczne rzeźby oraz charakterystyczne ślimacznice dużych rozmiarów, które równoważą ogrom kopuły. Wenecjanie nazwali je "uszyskami" (orecchioni). Wewnątrz kościoła wzrok przykuwa ołtarz zaprojektowany przez Longhenę, który strzeże grecko-bizantyjskiej ikony. Znajdują się tu także dzieła Tycjana i Tintoretta.

 

Włochy. Wenecja skradła serce

Tanie loty do Wenecji

Hotele w Wenecji

Wycieczki do Wenecji

Kanał Grande, Wenecja. Kanał Grande(Canal Grande) popularnie zwany Canalazzo, jest największą i najważniejszą arterią wodną Wenecji. Ma kształt odwróconej litery S. Przecina całe miasto dzieląc je na dwie części. Kanał Grande dzięki otaczającym go budynkom, rozwieszonym nad nim mostom, a także pływającym po nim gondolom jest wyjątkowo malowniczy. Kanał Grande, Wenecja. Kanał Grande(Canal Grande) popularnie zwany Canalazzo, jest największą i najważniejszą arterią wodną Wenecji. Ma kształt odwróconej litery S. Przecina całe miasto dzieląc je na dwie części. Kanał Grande dzięki otaczającym go budynkom, rozwieszonym nad nim mostom, a także pływającym po nim gondolom jest wyjątkowo malowniczy. Fot. 123rf

Canal Grande

W XV w. nazwany "najpiękniejszą ulicą świata" Canal Grande (nazywany przez wenecjan także Canalazzo) jest najdłuższą arterią wodną Wenecji (ok. 3,8 km). Na jego brzegach położone są najsłynniejsze pałace w mieście, których fasady i główne wejścia skierowane są w stronę wody. Przejażdżka vaporetto (tramwajem wodnym) po Canal Grande jest niezapomnianym przeżyciem. Pierwszym widokiem tuż po wyjściu z dworca kolejowego Venezia Santa Lucia jest właśnie Canal Grande. Wijąca się przez całe miasto arteria łączy ze sobą dawne i obecne główne ośrodki życia Wenecji: dworzec kolejowy przy Piazzale Roma, dzielnicę handlową Rialto i religijno-państwowe centrum przy Piazza San Marco. Dawniej Canal Grande pełnił rolę portu i głównej drogi handlowej. Płynęły tędy towary do składów kupieckich i na Mercato di Rialto. W XVI w. kanał utracił znaczenie portowe, a na jego brzegach bogate patrycjuszowskie rodziny wenecjan zaczęły budować swoje reprezentacyjne pałace. Architektura wzdłuż Canal Grande pochodzi z różnych okresów: gotyku, renesansu, baroku wyrażonych w weneckim stylu. Wśród najsłynniejszych budowli rozmieszczonych wzdłuż kanału są: Ca'd'Oro, Ca' Rezzonico, Ca'Pesaro, Ca'Foscari,  Fondaco dei Turchi, Fondaco dei Tedeschi, Ca'Dario, Chiesa di Santa Maria della Salute. Wiele pałaców można zobaczyć tylko od strony wody, ponieważ ich tylna część ginie w zabudowie innych kamienic i wąskich uliczek. Nad Canal Grande przerzucone są cztery mosty; najsłynniejszy z nich to   Ponte di Rialto. Pod koniec XVIII w. wraz z powstaniem kolejnych mostów ruch pieszy zdominował ruch wodny. Wtedy też Canal Grande stracił swoje znaczenie. Obecnie wiele nadbrzeżnych pałaców stoi opuszczonych, a wejścia od strony wody praktycznie nie są już używane. Dodatkowo ruch na kanale został znacznie ograniczony z powodu szkód, jakie wyrządzały budynkom fale.

 

Takie są Włochy!

Tanie loty do Wenecji

Hotele w Wenecji

Wycieczki do Wenecji

Ponte di Rialto i Mercato di Rialto

Do 1854 r. Rialto był jedynym mostem na Canal Grande. Jest przerzucony nad wodą na wysokości 7,5 m w najwęższym miejscu kanału. Dzięki tej wysokości mogły przepływać pod nim statki. Pierwsza pontonowa konstrukcja datowana jest na XII w. Kolejne były drewniane. W 1444 r. most zawalił się, ale został odbudowany. Finalny projekt gruntownej przebudowy autorstwa Antonia da Ponte został zrealizowany w XVI w., kiedy drewniany most zastąpiono budowlą z kamienia. Dwa rzędy dwuskrzydłowych arkad ze sklepami dzielą konstrukcję na trzy przejścia. Rialto i jego okolice dawniej stanowiły centrum handlowe Wenecji. Obecnie jest to najczęściej odwiedzany most w mieście.

 

Mercato di Rialto

 

Rialto - dawne handlowe centrum Wenecji - to obok San Marco i Arsenale jeden z zalążków miasta. Rynek ma wielowiekową tradycję - istnieje od ponad 700 lat. Był podzielony na kilka części. W każdej z nich sprzedawano inne produkty: wyroby złotnicze, owoce i warzywa, ryby, mięso. Świadczą o tym do dziś zachowane nazwy poszczególnych części Rialto, np. Beccarie (rynek mięsny), Ruga degli Orefici (ulica złotników). Tętniący życiem targ żywności - Mercato di Rialto funkcjonuje do dziś. Dzieli się na rynek owocowo-warzywny (Erbaria) i rybny (Pescheria). Na jednej ze ścian budynku Pescherii umieszczona jest tablica z wymiarami różnych gatunków ryb, jakie mogły być tu sprzedawane. Do dzisiaj targ Rialto codziennie rano zapełnia się mieszkańcami i turystami, którzy kupują świeże warzywa i owoce, zbierane na rolniczych wyspach laguny, jak Sant'Erasmo czy Vignole.

 

TOP 10. Najpiękniejsze miejsca we Włoszech

Tanie loty do Wenecji

Hotele w Wenecji

Wycieczki do Wenecji

San Giorgio Maggiore, wenecja, włochy San Giorgio Maggiore, wenecja, włochy Fot. 123rf

Chiesa di Santa Fosca, Chiesa di San Giorgio Maggiore

Chiesa di Santa Fosca    

Ten urokliwy kościół, datowany na przełom XI i XII w., znajduje się z dala od Wenecji, na cichej i zielonej wyspie Torcello (zob. Isola di Torcello), tuż obok Cattedrale di Santa Maria Assunta. Jest to doskonały przykład stylu bizantyjskiego na lagunie. Kościół został wzniesiony na planie krzyża greckiego, ma trzy nawy zakończone absydami; jest zwieńczony kopułą i obudowany portykiem. Wnętrze jest surowe i dość ciemne. Na porośniętym trawą placu przed kościołem stoi tzw. trono di Attyla, kamienny tron Attyli, choć nigdy nie zasiadał na nim jego imiennik. Najprawdopodobniej był używany przez lokalnych trybunów podczas sądów lub przez biskupów Torcello.

Chiesa di San Giorgio Maggiore


Kościół, któremu patronuje św. Jerzy, jest jedyną świątynią na Isola di San Giorgio Maggiore, dawniej zwaną "Wyspą Cyprysów". Dobrze widoczny z nabrzeży Riva degli Schiavoni i Zattere, jest jednym z charakterystycznych punktów orientacyjnych na lagunie. Wzrok przykuwa jego biała fasada i wysoka dzwonnica (XVIII w.), na którą warto wejść. Widok, jaki roztacza się ze szczytu tej campanile, jest jednym z najpiękniejszych w mieście. Można stąd podziwiać nie tylko samą Wenecję, ale także wyspy laguny.  


Pierwszy kościół poświęcony św. Jerzemu powstał w 790 r. i zapoczątkował tym samym osadnictwo na niewielkiej wysepce. Od X w. wyspa stała się siedzibą zakonu benedyktynów. Obecny kościół, podobnie jak Chiesa del Redentore na wyspie Giudecca, jest dziełem Andrei Palladia. Fasada jest bardzo prosta i elegancka, ozdobiona półkolumnami oraz posągami, m.in. św. Jerzego. Kościół ma plan trójnawowej bazyliki, zwieńczonej kopułą. Wnętrze jest równie eleganckie. Znajdują się tu liczne dzieła malarskie, m.in. Tintoretta, Carpaccia i Ricciego. Tuż obok kościoła wznosi się budynek klasztoru, dziś siedziba Fondazione Giorgio Cini, prowadzącej działalność naukową i artystyczną. Klasztor jest dziełem wielu znanych architektów z XIV-XVII w. Szczególnie piękne są krużganki Giovanniego i Andrei Buora, refektarz i Krużganek Cyprysowy Palladia oraz schody Longheny. Do Fundacji Cini należy też centrum wystawowe na wyspie, utworzone w XIX-wiecznych magazynach portowych i amfiteatr Teatro Verde.

 

Włochy. Florencja - niezbędnik turysty

Tanie loty do Wenecji

Hotele w Wenecji

Wycieczki do Wenecji

getto, wenecja, włochy, kanał getto, wenecja, włochy, kanał Fot. Shutterstock

Ghetto - Getto

Weneckie getto jest najstarsze w Europie. Do dziś zachowało charakterystyczny wygląd i atmosferę. Stanowi prężny ośrodek żydowskiej kultury, z kilkoma synagogami, muzeum (Museo Ebraico), koszernymi restauracjami i dużą liczbą zamieszkujących oraz odwiedzających go Żydów z całego świata. Zalążkiem weneckiej dzielnicy żydowskiej był tętniący życiem do dziś Campo del Ghetto Nuovo. Budynki otaczające plac są bardzo wysokie, co świadczy o próbie odnalezienia się na niewielkiej przestrzeni, ograniczonej kanałami, gdzie w 1516 r. nakazano przenieść się wszystkim Żydom zamieszkującycm Wenecję. Na placu można obejrzeć tablice pamiątkowe i płaskorzeźby poświęcone ofiarom Holocaustu.

 


Nazwa ghetto pochodzi od czasownika getar, w dialekcie weneckim oznaczającego czynność odlewania metalu. Ma to związek z istniejącymi dawniej na tym terenie hutami metali. Getto rozrastało się bardzo szybko - w XVI i XVII w. objęło Campo del Ghetto Vecchio oraz Ghetto Nuovissimo. Przybywali tu Żydzi z innych państw Europy, uciekając przed prześladowaniami. Mieszkańcy nie mogli opuszczać getta od zmroku do świtu. Żydzi mieli ograniczone prawa, m.in. mogli wykonywać tylko niektóre zawody. Pracowali jako lekarze, jako lichwiarze, gdyż chrześcijanom zabraniała tego religia oraz jako kupcy. Bramy getta zlikwidowano w 1797 r. z rozkazu Napoleona. Wkrótce potem weneccy Żydzi uzyskali pełne prawa obywatelskie.


Warto nie tylko przespacerować się po placach i uliczkach getta, ale także obejrzeć synagogi. Z powodu braku miejsca synagogi tworzono w budynkach już istniejących, przez co kilka z nich jest jakby ukryte i niełatwo je odnaleźć. Odróżniają je z reguły tylko wysokie okna na wyższych piętrach. W obrębie getta istnieje 5 synagog. Schola Levantina oraz Schola Spagnola znajdują się przy Campiello delle Schole (placyku Synagog). Pozostałe, najstarsze synagogi: Schola Tedesca, Schola Canton i Schola Italiana mieszczą się przy Campo del Ghetto Nuovo. Jedynie Schola Levantina jest osobną budowlą, odrestaurowaną w XVII w. najprawdopodobniej przez słynnego architekta Baldassare Longhenę. Nazwy synagog wiążą się z podziałem weneckiej wspólnoty żydowskiej na narodowości - każda nacja miała własne obrzędy i instytucje.


W Museo Ebraico można oglądać liczne przedmioty wyprodukowane w Wenecji między XVII a XIX w. Znajduje się tutaj kolekcja tkanin i sreber oraz bogaty zbiór dokumentów i przedmiotów kultu. Muzeum oferuje także możliwość zwiedzenia starego cmentarza żydowskiego znajdującego się na weneckim Lido.

 

Włochy. Parma - fiołki z parmezanem

Tanie loty do Wenecji

Hotele w Wenecji

Wycieczki do Wenecji

wenecja, włochy, plac św.św. Jana i Pawła wenecja, włochy, plac św.św. Jana i Pawła Fot. Shutterstock

Campo Santi Giovanni e Paolo - Plac św.św. Jana i Pawła

To jeden z ciekawszych placów w Wenecji. Od zachodu ograniczony jest kanałem Rio dei Mendicanti. Najważniejszą budowlą definiującą przestrzeń placu jest Chiesa dei Santi Giovanni e Paolo - monumentalna budowla gotycka, "panteon" wenecjan, w którym znajdują się groby dożów i innych ważnych obywateli miasta. Tuż przy fasadzie kościoła wznosi się dawna siedziba Scuola Grande di San Marco, jednego ze świeckich bractw religijnych. Dziś mieści się tu szpital. Na południe od wymienionych budowli roztacza się właściwy plac z knajpkami. Zajmują one też całą ulicę wzdłuż kościoła Salizzada Santi Giovanni e Paolo. Centralnym punktem placu jest słynny renesansowy pomnik weneckiego kondotiera Colleoniego na koniu (  Statua di Bartolomeo Colleoni). Od południa przy placu stoją Palazzo Dandolo (XVII w.) i   Palazzo Grimani (XVI w.). Idąc prosto wzdłuż Salizzada Santi Giovanni e Paolo, dotrzemy do Ospedaletto z 1527 r. (z wł. dosł. "szpitalik"), przytułku założonego po klęsce głodu. Pozostałością po Ospedaletto jest ozdobiona freskami Sala della Musica. Odbywały się tutaj koncerty żeńskich chórów złożonych z wychowanek przytułku. Do dziś organizowane są tutaj koncerty.

 

Włochy. 10 atrakcji w Rzymie za mniej niż 10 euro

Tanie loty do Wenecji

Hotele w Wenecji

Wycieczki do Wenecji

zattere, wenecja, włochy zattere, wenecja, włochy Fot. Shutterstock

Nabrzeże Zattere

Zattere to spokojne nabrzeże w dzielnicy Dorsoduro przy Canale della Giudecca. Szeroki brzeg doskonale nadaje się do spacerów. Dawniej przybijały tutaj tratwy (z wł. zattere) z transportem drewna. Wzdłuż wybrzeża mieściły się magazyny, fabryki szkła, warsztaty szkutnicze, klasztory i szpitale. Współcześnie znajdują się tutaj knajpki, gdzie można leniwie spędzić czas, podziwiając widok na Isola di Giudecca. Ciekawe budynki przy Zattere to: magazzini del sale (magazyny soli) - obecnie przestrzeń wystawiennicza, Chiesa dello Spirito Santo, dawny szpital dla nieuleczalnie chorych - degli Incurábili (dziś siedziba Akademii Sztuk Pięknych) oraz Chiesa dei Gesuati.

 

Tanie loty do Wenecji

Hotele w Wenecji

Wycieczki do Wenecji

wenecja, włochy, fundacja peggy guggenheim wenecja, włochy, fundacja peggy guggenheim Fot. Shutterstock

Fundacja Peggy Guggenheim

Najsłynniejsza we Włoszech kolekcja europejskiej i amerykańskiej sztuki współczesnej mieści się w dość niepozornie wyglądającym Palazzo Venier dei Leoni nad Canal Grande. Sam pałac projektu Boschettiego, wzniesiony w 1748 r., jest niedokończony. Często też jest tak nazywany (palazzo nonfinito). Istnieje tylko jedna jego kondygnacja (model całego budynku można obejrzeć w Museo Correr). Fasadę wykonaną z kamienia z Istrii zdobią głowy lwów i od tego prawdopodobnie pochodzi drugi człon nazwy (Leoni). Przez 30 lat w pałacu mieszkała amerykańska miliarderka Peggy Guggenheim, mecenas i miłośniczka sztuki. Po długich podróżach po Ameryce i Europie zdecydowała się osiąść w mieście gondoli. W 1951 r. otworzyła dla publiczności podwoje swojego pałacu pełnego znakomitych dzieł. Po jej śmierci w 1979 r. zbiory przeszły w ręce fundacji. Dziś ekspozycja jest odwiedzana rocznie przez kilkaset tysięcy turystów.

 

Kolekcja Guggenheim liczy ponad 200 dzieł malarskich i rzeźbiarskich. Stała ekspozycja muzeum obejmuje dzieła najważniejszych przedstawicieli kubizmu, futuryzmu, abstrakcjonizmu, surrealizmu i ekspresjonizmu. Bardzo bogate są zbiory sztuki surrealistycznej, w skład których wchodzą m.in. obrazy Niemca Maksa Ernsta (Antypapież, Ubieranie panny młodej) oraz Katalończyka Joana Miró (Wnętrze holenderskie, Siedząca kobieta II). Z dzieł surrealistycznych można tu zobaczyć także płótna belgijskiego malarza René Magritte'a (Imperium światła), Giorgia de Chirico (Czerwona wieża) i Pabla Picassa (La Baiguada, Poeta, Na plaży). Prąd zwany De Stijl reprezentuje holenderski malarz Piet Mondrian (Kompozycja owalna i Morze). Interesujące są dzieła malarza zafascynowanego różnymi stylami - Paula Klee (Magiczny ogród i Portet Pani P.). Znajdują się tu także obrazy Braque'a, Duchampa (Smutny młodzieniec w pociągu), Brâncuşiego, Picabii i Malewicza. Wśród dzieł artystów amerykańskich wyróżniają się płótna Jacksona Pollocka z nurtu ekspresjonizmu abstrakcyjnego (Kobieta-księżyc, Zaczarowany las). Wewnątrz Palazzo Venier mieści się także ogród z kolekcją rzeźb (Giardino Sculture Nasher). Zgromadzone są tutaj dzieła rzeźbiarskie takich twórców, jak Arp, Ernst, Moore i innych. Najsłynniejszym z nich jest konny posąg Anioł miasta Marino Mariniego (1948). Częścią muzeum jest również Collezione Gianni Mattioli, w skład której wchodzą znane obrazy włoskiego futuryzmu, w tym Dynamizm cyklisty Boccioniego, dzieła Russolo, Balli, Severiniego i innych. Z tarasu imienia Mariniego można podziwiać widok na Canal Grande.

 

Tanie loty do Wenecji

Hotele w Wenecji

Wycieczki do Wenecji

Większość turystów przybywających do Wenecji nie wie, że w pobliżu słynnego miasta na wodzie, jest jeszcze wiele innych ciekawych i wartych uwagi miejsc. Zaledwie 9 kilometrów od Wenecji znajduje się niewielka rybacka wysepka Burano. To niezwykle przyjemne, mieniące się kolorami miejsce zwane Większość turystów przybywających do Wenecji nie wie, że w pobliżu słynnego miasta na wodzie, jest jeszcze wiele innych ciekawych i wartych uwagi miejsc. Zaledwie 9 kilometrów od Wenecji znajduje się niewielka rybacka wysepka Burano. To niezwykle przyjemne, mieniące się kolorami miejsce zwane "perełką weneckiej laguny". Fot. Shutterstock

Isola di Burano - Wyspa Burano

Nazywana wyspą koronek i tysiąca kolorów Burano leży ok. 11 km na północny wschód od Wenecji. Wśród kolorowych, zacisznych uliczek pełnych sklepów z koronkami można tu odpocząć od zgiełku miasta i tłumu turystów. Nazwa "Burano" pochodzi od określenia porta boreana, czyli "brama bory" (wiatru wiejącego z północnego wschodu). Rybacka wysepka wita podróżnych pięknymi kolorami różnobarwnych budynków. Według legendy mieszkańcy malowali swoje domy na żywe kolory, aby łatwo rozpoznać je od strony morza, wracając z połowów w mgliste dni. W latach 20. XX w. wyspę upodobali sobie włoscy malarze, zafascynowani jej kolorystyką. Na Burano warto wstąpić do Museo del Merletto (Muzeum Koronek), poświęconego rozwijającej się tutaj od XVI w. sztuce koronkarstwa. Przy Piazza Galuppi, gdzie mieści się muzeum, stoi także Chiesa di San Martino. Na Burano urodził się kompozytor muzyki barokowej Baldassare Galuppi, zwany Il Buranello. Przez wiele lat współpracował ze słynnym weneckim dramaturgiem Carlem Goldonim. Na Piazza Galuppi stoi poświęcony mu pomnik.

 

Tanie loty do Wenecji

Hotele w Wenecji

Wycieczki do Wenecji

Murano, Włochy Murano, Włochy Fot. Shutterstock

Isola di Murano - Wyspa Murano

Murano to najbardziej zaludniona wyspa północnej laguny, licząca ponad 6 tys. mieszkańców. Znana jest przede wszystkim z produkcji szkła. Korzenie tej tradycji sięgają 1291 r., kiedy przeniesiono tutaj weneckie fabryki z obawy przed pożarami w mieście. Warto wstąpić do jednej z 70 wytwórni szkła, po włosku określanej mianem fornace (piec). Niestety jest wiele opuszczonych i zaniedbanych fabryk. W większości można zobaczyć piece szklarskie. W niektórych organizowane są krótkie pokazy produkcji szkła. Pierwsze fabryki szkła powstawały przy Fondamenta dei Vetrai. Na Murano warto wstąpić do Museo del Vetro oraz znajdującego się w pobliżu Chiesa dei Santi Maria e Donato, kościoła słynącego z przepięknych mozaik. Dawniej wyspa znana była nie tylko ze szkła, ale również z urokliwych pałaców i ogrodów, z których jednak niewiele pozostało. Naprzeciw Museo del Vetro, po drugiej strony kanału wznosi się XVI-wieczny Palazzo Trevisan. Z kolei po drugiej stronie Canal Grande warto zobaczyć kościół San Pietro Martire, w którym znajdują się dzieła m.in. Belliniego i Veronesego. Z Murano można popłynąć dalej na północ laguny - na Burano i Torcello.

 

Tanie loty do Wenecji

Hotele w Wenecji

Wycieczki do Wenecji

wenecja, bezdroza wenecja, bezdroza

Wydawnictwo Bezdroża

Więcej informacji na temat Wenecji znajdziesz w przewodniku wydawnictwa Bezdroża pt:

Źródło: Wenecja. Przewodnik-Celownik. Wydanie I

Więcej o: