Poleski Park Narodowy: kraina kniei i moczarów

Poleski Park Narodowy leży w południowej części Polesia Lubelskiego na Pojezierzu Łęczyńsko-Włodawskim w dorzeczu Wieprza i Bugu. Powstał w 1990 r. z inicjatywy prof. Dominika Fijałkowskiego z Lublina. Zajmuje ok. 10 tys. ha, z czego prawie połowa to lasy. Wokół parku na obszarze 14 tys. ha jest strefa ochronna, tzw. otulina. Jeziora, bagna i torfowiska są wizytówką tego regionu. Występują tu jedyne w Polsce tereny tundrowe. Atrakcją parku są również żółwie błotne, ptaki wodne i błotne (np. gęś gęgawa, bocian czarny i żuraw - symbol parku), orły bieliki, łosie i wilki. Możemy tu znaleźć 170 gatunków rzadkich roślin (z tego 60 pod ochroną), m.in. widłaki, rosiczki, storczyki, gnidosze królewskie czy kosaćca syberyjskiego. Można kąpać się w jeziorach, spacerować przez bagna, szlaki i ścieżki przyrodnicze lub obserwować ptaki.

Uznany za rezerwat biosfery przez UNESCO.



Internet, telefony

http://www.mos.gov.pl/kzpn/pl/pole_pl.htm - położenie, powierzchnia, historia;

http://www.poleskipn.pl - oficjalna strona Poleskiego Parku Narodowego;

Dyrekcja Poleskiego Parku Narodowego, 22-234 Urszulin, ul. Lubelska 3A, tel. (0-82) 571 30 71 lub 571 30 72 lub fax 571 30 03; biuro@poleskipn.pl

Ośrodek Dydaktyczno-Muzealny w Załuczu Starym - czynny poniedziałek-sobota, 9-17, tel. (0-82) 571 21 99