Cud natury: zorza polarna

Aurora borealis, zwana inaczej zorzą polarną, to jedno z najpiękniejszych zjawisk atmosferycznych.
Płomieniste fale światła lub błyszczące świetlne łuki roztaczające się od horyzontu po zenit. Czerwone, błękitne, srebrzyste lub zielonożółte. Aurora borealis - bo to o niej mowa - zwana inaczej zorzą polarną, to chyba jedno z najpiękniejszych zjawisk atmosferycznych. Skąd się bierze? Naładowane cząsteczki ze Słońca, transmitowane wiatrem słonecznym w kierunku Ziemi, są odpychane nad biegunami przez pole magnetyczne. Zjawisku towarzyszą procesy jonizacji, które prowadzą do zakłóceń w odbiorze krótkich fal radowych. Zorze polarne pojawiają się wysoko na niebie (powyżej 50 km nad ziemią), głównie za kołem okołobiegunowym. W Europie najczęściej można je obserwować w Islandii i Norwegii - niebo rozbłyska tam kolorowymi falami nawet 100 razy w roku. Płomieniste fale światła lub błyszczące świetlne łuki roztaczające się od horyzontu po zenit. Czerwone, błękitne, srebrzyste lub zielonożółte. Aurora borealis - bo to o niej mowa - zwana inaczej zorzą polarną, to chyba jedno z najpiękniejszych zjawisk atmosferycznych. Skąd się bierze? Naładowane cząsteczki ze Słońca, transmitowane wiatrem słonecznym w kierunku Ziemi, są odpychane nad biegunami przez pole magnetyczne. Zjawisku towarzyszą procesy jonizacji, które prowadzą do zakłóceń w odbiorze krótkich fal radowych. Zorze polarne pojawiają się wysoko na niebie (powyżej 50 km nad ziemią), głównie za kołem okołobiegunowym. W Europie najczęściej można je obserwować w Islandii i Norwegii - niebo rozbłyska tam kolorowymi falami nawet 100 razy w roku. Shutterstock
Płomieniste fale światła lub błyszczące świetlne łuki roztaczające się od horyzontu po zenit. Czerwone, błękitne, srebrzyste lub zielonożółte. Aurora borealis - bo to o niej mowa - zwana inaczej zorzą polarną, to chyba jedno z najpiękniejszych zjawisk atmosferycznych. Skąd się bierze? Naładowane cząsteczki ze Słońca, transmitowane wiatrem słonecznym w kierunku Ziemi, są odpychane nad biegunami przez pole magnetyczne. Zjawisku towarzyszą procesy jonizacji, które prowadzą do zakłóceń w odbiorze krótkich fal radowych. Zorze polarne pojawiają się wysoko na niebie (powyżej 50 km nad ziemią), głównie za kołem okołobiegunowym. W Europie najczęściej można je obserwować w Islandii i Norwegii - niebo rozbłyska tam kolorowymi falami nawet 100 razy w roku. Płomieniste fale światła lub błyszczące świetlne łuki roztaczające się od horyzontu po zenit. Czerwone, błękitne, srebrzyste lub zielonożółte. Aurora borealis - bo to o niej mowa - zwana inaczej zorzą polarną, to chyba jedno z najpiękniejszych zjawisk atmosferycznych. Skąd się bierze? Naładowane cząsteczki ze Słońca, transmitowane wiatrem słonecznym w kierunku Ziemi, są odpychane nad biegunami przez pole magnetyczne. Zjawisku towarzyszą procesy jonizacji, które prowadzą do zakłóceń w odbiorze krótkich fal radowych. Zorze polarne pojawiają się wysoko na niebie (powyżej 50 km nad ziemią), głównie za kołem okołobiegunowym. W Europie najczęściej można je obserwować w Islandii i Norwegii - niebo rozbłyska tam kolorowymi falami nawet 100 razy w roku. Shutterstock
Płomieniste fale światła lub błyszczące świetlne łuki roztaczające się od horyzontu po zenit. Czerwone, błękitne, srebrzyste lub zielonożółte. Aurora borealis - bo to o niej mowa - zwana inaczej zorzą polarną, to chyba jedno z najpiękniejszych zjawisk atmosferycznych. Skąd się bierze? Naładowane cząsteczki ze Słońca, transmitowane wiatrem słonecznym w kierunku Ziemi, są odpychane nad biegunami przez pole magnetyczne. Zjawisku towarzyszą procesy jonizacji, które prowadzą do zakłóceń w odbiorze krótkich fal radowych. Zorze polarne pojawiają się wysoko na niebie (powyżej 50 km nad ziemią), głównie za kołem okołobiegunowym. W Europie najczęściej można je obserwować w Islandii i Norwegii - niebo rozbłyska tam kolorowymi falami nawet 100 razy w roku. Płomieniste fale światła lub błyszczące świetlne łuki roztaczające się od horyzontu po zenit. Czerwone, błękitne, srebrzyste lub zielonożółte. Aurora borealis - bo to o niej mowa - zwana inaczej zorzą polarną, to chyba jedno z najpiękniejszych zjawisk atmosferycznych. Skąd się bierze? Naładowane cząsteczki ze Słońca, transmitowane wiatrem słonecznym w kierunku Ziemi, są odpychane nad biegunami przez pole magnetyczne. Zjawisku towarzyszą procesy jonizacji, które prowadzą do zakłóceń w odbiorze krótkich fal radowych. Zorze polarne pojawiają się wysoko na niebie (powyżej 50 km nad ziemią), głównie za kołem okołobiegunowym. W Europie najczęściej można je obserwować w Islandii i Norwegii - niebo rozbłyska tam kolorowymi falami nawet 100 razy w roku. Shutterstock
Płomieniste fale światła lub błyszczące świetlne łuki roztaczające się od horyzontu po zenit. Czerwone, błękitne, srebrzyste lub zielonożółte. Aurora borealis - bo to o niej mowa - zwana inaczej zorzą polarną, to chyba jedno z najpiękniejszych zjawisk atmosferycznych. Skąd się bierze? Naładowane cząsteczki ze Słońca, transmitowane wiatrem słonecznym w kierunku Ziemi, są odpychane nad biegunami przez pole magnetyczne. Zjawisku towarzyszą procesy jonizacji, które prowadzą do zakłóceń w odbiorze krótkich fal radowych. Zorze polarne pojawiają się wysoko na niebie (powyżej 50 km nad ziemią), głównie za kołem okołobiegunowym. W Europie najczęściej można je obserwować w Islandii i Norwegii - niebo rozbłyska tam kolorowymi falami nawet 100 razy w roku. Płomieniste fale światła lub błyszczące świetlne łuki roztaczające się od horyzontu po zenit. Czerwone, błękitne, srebrzyste lub zielonożółte. Aurora borealis - bo to o niej mowa - zwana inaczej zorzą polarną, to chyba jedno z najpiękniejszych zjawisk atmosferycznych. Skąd się bierze? Naładowane cząsteczki ze Słońca, transmitowane wiatrem słonecznym w kierunku Ziemi, są odpychane nad biegunami przez pole magnetyczne. Zjawisku towarzyszą procesy jonizacji, które prowadzą do zakłóceń w odbiorze krótkich fal radowych. Zorze polarne pojawiają się wysoko na niebie (powyżej 50 km nad ziemią), głównie za kołem okołobiegunowym. W Europie najczęściej można je obserwować w Islandii i Norwegii - niebo rozbłyska tam kolorowymi falami nawet 100 razy w roku. Shutterstock
Płomieniste fale światła lub błyszczące świetlne łuki roztaczające się od horyzontu po zenit. Czerwone, błękitne, srebrzyste lub zielonożółte. Aurora borealis - bo to o niej mowa - zwana inaczej zorzą polarną, to chyba jedno z najpiękniejszych zjawisk atmosferycznych. Skąd się bierze? Naładowane cząsteczki ze Słońca, transmitowane wiatrem słonecznym w kierunku Ziemi, są odpychane nad biegunami przez pole magnetyczne. Zjawisku towarzyszą procesy jonizacji, które prowadzą do zakłóceń w odbiorze krótkich fal radowych. Zorze polarne pojawiają się wysoko na niebie (powyżej 50 km nad ziemią), głównie za kołem okołobiegunowym. W Europie najczęściej można je obserwować w Islandii i Norwegii - niebo rozbłyska tam kolorowymi falami nawet 100 razy w roku. Płomieniste fale światła lub błyszczące świetlne łuki roztaczające się od horyzontu po zenit. Czerwone, błękitne, srebrzyste lub zielonożółte. Aurora borealis - bo to o niej mowa - zwana inaczej zorzą polarną, to chyba jedno z najpiękniejszych zjawisk atmosferycznych. Skąd się bierze? Naładowane cząsteczki ze Słońca, transmitowane wiatrem słonecznym w kierunku Ziemi, są odpychane nad biegunami przez pole magnetyczne. Zjawisku towarzyszą procesy jonizacji, które prowadzą do zakłóceń w odbiorze krótkich fal radowych. Zorze polarne pojawiają się wysoko na niebie (powyżej 50 km nad ziemią), głównie za kołem okołobiegunowym. W Europie najczęściej można je obserwować w Islandii i Norwegii - niebo rozbłyska tam kolorowymi falami nawet 100 razy w roku. Shutterstock
Płomieniste fale światła lub błyszczące świetlne łuki roztaczające się od horyzontu po zenit. Czerwone, błękitne, srebrzyste lub zielonożółte. Aurora borealis - bo to o niej mowa - zwana inaczej zorzą polarną, to chyba jedno z najpiękniejszych zjawisk atmosferycznych. Skąd się bierze? Naładowane cząsteczki ze Słońca, transmitowane wiatrem słonecznym w kierunku Ziemi, są odpychane nad biegunami przez pole magnetyczne. Zjawisku towarzyszą procesy jonizacji, które prowadzą do zakłóceń w odbiorze krótkich fal radowych. Zorze polarne pojawiają się wysoko na niebie (powyżej 50 km nad ziemią), głównie za kołem okołobiegunowym. W Europie najczęściej można je obserwować w Islandii i Norwegii - niebo rozbłyska tam kolorowymi falami nawet 100 razy w roku. Płomieniste fale światła lub błyszczące świetlne łuki roztaczające się od horyzontu po zenit. Czerwone, błękitne, srebrzyste lub zielonożółte. Aurora borealis - bo to o niej mowa - zwana inaczej zorzą polarną, to chyba jedno z najpiękniejszych zjawisk atmosferycznych. Skąd się bierze? Naładowane cząsteczki ze Słońca, transmitowane wiatrem słonecznym w kierunku Ziemi, są odpychane nad biegunami przez pole magnetyczne. Zjawisku towarzyszą procesy jonizacji, które prowadzą do zakłóceń w odbiorze krótkich fal radowych. Zorze polarne pojawiają się wysoko na niebie (powyżej 50 km nad ziemią), głównie za kołem okołobiegunowym. W Europie najczęściej można je obserwować w Islandii i Norwegii - niebo rozbłyska tam kolorowymi falami nawet 100 razy w roku. Shutterstock
Płomieniste fale światła lub błyszczące świetlne łuki roztaczające się od horyzontu po zenit. Czerwone, błękitne, srebrzyste lub zielonożółte. Aurora borealis - bo to o niej mowa - zwana inaczej zorzą polarną, to chyba jedno z najpiękniejszych zjawisk atmosferycznych. Skąd się bierze? Naładowane cząsteczki ze Słońca, transmitowane wiatrem słonecznym w kierunku Ziemi, są odpychane nad biegunami przez pole magnetyczne. Zjawisku towarzyszą procesy jonizacji, które prowadzą do zakłóceń w odbiorze krótkich fal radowych. Zorze polarne pojawiają się wysoko na niebie (powyżej 50 km nad ziemią), głównie za kołem okołobiegunowym. W Europie najczęściej można je obserwować w Islandii i Norwegii - niebo rozbłyska tam kolorowymi falami nawet 100 razy w roku. Płomieniste fale światła lub błyszczące świetlne łuki roztaczające się od horyzontu po zenit. Czerwone, błękitne, srebrzyste lub zielonożółte. Aurora borealis - bo to o niej mowa - zwana inaczej zorzą polarną, to chyba jedno z najpiękniejszych zjawisk atmosferycznych. Skąd się bierze? Naładowane cząsteczki ze Słońca, transmitowane wiatrem słonecznym w kierunku Ziemi, są odpychane nad biegunami przez pole magnetyczne. Zjawisku towarzyszą procesy jonizacji, które prowadzą do zakłóceń w odbiorze krótkich fal radowych. Zorze polarne pojawiają się wysoko na niebie (powyżej 50 km nad ziemią), głównie za kołem okołobiegunowym. W Europie najczęściej można je obserwować w Islandii i Norwegii - niebo rozbłyska tam kolorowymi falami nawet 100 razy w roku. Shutterstock
Zorza polarna Zorza polarna Shutterstock
Płomieniste fale światła lub błyszczące świetlne łuki roztaczające się od horyzontu po zenit. Czerwone, błękitne, srebrzyste lub zielonożółte. Aurora borealis - bo to o niej mowa - zwana inaczej zorzą polarną, to chyba jedno z najpiękniejszych zjawisk atmosferycznych. Skąd się bierze? Naładowane cząsteczki ze Słońca, transmitowane wiatrem słonecznym w kierunku Ziemi, są odpychane nad biegunami przez pole magnetyczne. Zjawisku towarzyszą procesy jonizacji, które prowadzą do zakłóceń w odbiorze krótkich fal radowych. Zorze polarne pojawiają się wysoko na niebie (powyżej 50 km nad ziemią), głównie za kołem okołobiegunowym. W Europie najczęściej można je obserwować w Islandii i Norwegii - niebo rozbłyska tam kolorowymi falami nawet 100 razy w roku. Płomieniste fale światła lub błyszczące świetlne łuki roztaczające się od horyzontu po zenit. Czerwone, błękitne, srebrzyste lub zielonożółte. Aurora borealis - bo to o niej mowa - zwana inaczej zorzą polarną, to chyba jedno z najpiękniejszych zjawisk atmosferycznych. Skąd się bierze? Naładowane cząsteczki ze Słońca, transmitowane wiatrem słonecznym w kierunku Ziemi, są odpychane nad biegunami przez pole magnetyczne. Zjawisku towarzyszą procesy jonizacji, które prowadzą do zakłóceń w odbiorze krótkich fal radowych. Zorze polarne pojawiają się wysoko na niebie (powyżej 50 km nad ziemią), głównie za kołem okołobiegunowym. W Europie najczęściej można je obserwować w Islandii i Norwegii - niebo rozbłyska tam kolorowymi falami nawet 100 razy w roku. Shutterstock
Więcej o: