Wyspy greckie. Wyspy Jońskie

Jedyny grecki archipelag rozsypany po Morzu Jońskim, wzdłuż zachodnich wybrzeży kraju, tradycyjnie bywa też nazywany Heptanezem (z greckiego Eptánisia, czyli Siedem Wysp). Istotnie, w jego skład wchodzi siedem głównych wysp, ale także 28 innych zamieszkiwanych wysepek, nie mówiąc o bezludnych.
Wyspy greckie. Wyspy Jońskie - Korfu Wyspy greckie. Wyspy Jońskie - Korfu Wyspy greckie. Wyspy Jońskie - Korfu/Shutterstock

Wyspy greckie. Wyspy Jońskie

Wyspy greckie. Wyspy Jońskie

Do siedmiu wysp zalicza się również Kíthirę u południowych wybrzeży Peloponezu, zupełnie poza archipelagiem. Warto wiedzieć, że Wyspy Jońskie nie mają nic wspólnego z plemieniem Jonów (w języku greckim obie nazwy zapisuje się w różny sposób). Należy też uwzględnić mylącą wielość nazw Heptanezu: Kérkira to Korfu, Zákinthos - Zante, a Itaka - Val di Conspare. Przyczyny tego zjawiska należy szukać w wielowiekowym panowaniu weneckim, a później okupacji przez Francuzów i Brytyjczyków, lubiących wszystko nazywać po swojemu.

Jakkolwiek również skaliste i malownicze, Wyspy Jońskie znacznie odbiegają charakterem od innych wysp greckich - nieporównanie wielkie, o łagodnym, wilgotniejszym niż inne klimacie, plażach u stóp stromych białych klifów, w większości gęsto zalesione, pełne żyznych dolin.

W kuchni Wysp Jońskich, jak w całej kulturze, zaznaczają się wyraźnie wpływy włoskie, francuskie i brytyjskie. Do lokalnych specjalności należą m.in. bourdeto (ryba w pikantnym sosie pomidorowym) czy sofrito (mięso z czosnkiem, octem i natką pietruszki). Lodziarnie także przypominają słynne włoskie gelaterie.

.

Wyspy greckie. Wyspy Jońskie - Korfu Wyspy greckie. Wyspy Jońskie - Korfu Wyspy greckie. Wyspy Jońskie - Korfu/shutterstock

Wyspy greckie. Wyspy Jońskie - Korfu

Wyspy greckie. Wyspy Jońskie - Korfu

Korfu (Corfu), po grecku Kérkira, wysunięta najdalej na północ z całego archipelagu, wyłania się u wrót Adriatyku, bliżej wybrzeży Albanii niż Grecji. Wyspa charakteryzuje się bujną zielenią i łagodnym klimatem, wilgotniejszym niż jakakolwiek inna. Zielone grzbiety górskie, dochodzące do 900 m n.p.m., wzdłuż zachodnich wybrzeży opadają łagodnie w morze, tworząc malownicze zatoczki z piaszczystymi plażami, a po stronie wschodniej tworzą więcej urwistych klifów. Na Korfu rosną bezkresne gaje oliwne (ok. 3 mln drzewek), jednak charakterystyczny element krajobrazu stanowią ciemnozielone strzeliste

kolumny cyprysów. Wiosną i latem wyspa zamienia się w kwitnący ogród - pod względem wielości i bogactwa kwiatów przypomina portugalską Maderę.

Jako stolica Heptanezu, Korfu najpełniej ucieleśnia charakter całego archipelagu, w którego kulturze i architekturze wpływy włoskie (i europejskie) są tak wyraźnie widoczne, jak mało gdzie w Grecji. Zamiast egzotycznego Orientu turysta ma do czynienia z włoskim renesansem i barokiem, zamiast wschodnich rytmów w muzyce ludowej pobrzmiewają echa włoskich pieśni.

Dzięki niezwykłej urodzie (ale też dzięki geograficznej dostępności) Korfu bardzo wcześnie stała się renomowanym ośrodkiem turystycznym, a jej mieszkańcy zarzucili uprawę roli na rzecz biznesu turystycznego. Najlepszą reklamą dla wyspy była letnia rezydencja cesarzowej Sissi, Achillion (po przedwczesnej śmierci monarchini przeszła w ręce cesarza Niemiec, Wilhelma II). Za cesarzami nadeszła arystokracja i podróżnicy, jednak wyspa, zapewne dzięki sporym rozmiarom, na długo utrzymała swój pierwotny charakter i dziką naturę. Lokalny koloryt Korfu doskonale ukazał Lawrence Durell w powieści Moja rodzina i inne zwierzęta, opowiadającej o jego dzieciństwie na wyspie. Dziś Korfu należy do najpopularniejszych ośrodków turystycznych zachodniej Grecji.

Wyspy greckie. Wyspy Jońskie - Lefkada Wyspy greckie. Wyspy Jońskie - Lefkada Wyspy greckie. Wyspy Jońskie - Lefkada/shutterstock

Wyspy greckie. Wyspy Jońskie - Lefkada

Wyspy greckie. Wyspy Jońskie - Lefkada

Usytuowana w sercu archipelagu, bardzo blisko lądu (z którym połączona jest mostem pływającym) wyspa swoją nazwę, znaczącą mniej więcej tyle, co "białaska", zawdzięcza wysokim klifom wapiennym, budującym jej zachodnie wybrzeże. Wschodni brzeg jest płaski i zielony, urozmaicony licznymi zatoczkami. Interior Lefkady jest górzysty, za wyjątkiem dwóch żyznych równin w południowej i zachodniej części. Najwyższy szczyt, Stavrotas, sięga 1158 m n.p.m. W dolinach rosną gaje oliwne i winnice oraz pola soczewicy (ponoć najlepszej w Grecji). Na obrzeżach, czy to u stóp klifów, czy wzdłuż płaskich brzegów, ciągną się plaże o białym piasku, które uczyniły z wyspy ośrodek wakacyjny, ulubiony przez (niezbyt licznych) turystów z Europy Zachodniej. Plaże u stóp klifów zachodniego wybrzeża należą do najlepszych w archipelagu.

Mieszkańcy Lefkady to ludzie dumni ze swego miejsca urodzenia, nawet wtedy, gdy ubóstwo kazało im szukać szczęścia w innych częściach Grecji czy świata. Słyną oni z biegłości w różnych rzemiosłach, szczególnie w tkactwie i koronkarstwie. W górach interioru wciąż zdarzają się wioski, gdzie kobiety zakładają ludowe stroje.

W zamierzchłych czasach Lefkada była półwyspem, jednak w VII w. p.n.e. Koryntianie (którzy założyli tu swe kolonie) przekopali kanał oddzielający ją od lądu. Dziś na wyspę można wjechać samochodem przez most na kanale.

Wyspy greckie. Wyspy Jońskie - Itaka Wyspy greckie. Wyspy Jońskie - Itaka Wyspy greckie. Wyspy Jońskie - Itaka/shutterstock

Wyspy greckie. Wyspy Jońskie - Itaka

Wyspy greckie. Wyspy Jońskie - Itaka

Niewielka jak na heptaneskie standardy Itaka jest wyspą o wielkiej sławie. Zawdzięcza ją Homerowi, który związał z nią losy Odyseusza, jednego ze swoich głównych bohaterów. Z Itaki Odyseusz wyruszył najpierw na dziesięcioletnią wojnę trojańską. Z wojny przez następnych 10 lat wracał na rodzinną wyspę. Na Itace czekała na niego cierpliwie żona Penelopa, która stała się symbolem wierności małżeńskiej. Mitologia nie mogła wybaczyć Penelopie jej wierności, dopisując wersje przeciwne. Według jednej z nich żona Odyseusza uległa jednemu z zalotników, według drugiej wszystkim po kolei, a mąż po powrocie wygnał ją z domu. Odyseusz panował na Itace w XII w. p.n.e., w czasach wojny trojańskiej. Właśnie on wymyślił konia trojańskiego, dzięki któremu dziesięcioletnia wojna zakończyła się wreszcie zwycięstwem Greków.

Itaka, omal przecięta na pół głębokimi zatokami, ma strome klify, dzikie góry z wąwozami, lasy sosnowe, cyprysowe i oliwne gaje. Wzdłuż brzegów, w zatoczkach, kryją się malownicze rybackie osady i żwirowe plaże.

Współcześnie Itaka, wbrew pozorom, nie należy do popularnych celów turystycznych, dzięki czemu zachowała spokój i sporo autentyzmu. Jej mieszkańcy zajmują się uprawą oliwek i winorośli, pasterstwem i rolnictwem. Zabytkową zabudowę unicestwiło niestety trzęsienie ziemi w 1953 r. (choć w wielu przypadkach domy zostały odbudowane w dawnym stylu). Nawet plaże są tu znacznie mniej atrakcyjne, niż na pozostałych wyspach archipelagu. Nieliczni turyści odwiedzają Itakę wyłącznie ze względu na mitologię, kilka XVII-wiecznych monastyrów oraz parę jaskiń. Wielką atrakcją są piesze wędrówki szlakiem Homera wśród malowniczych pejzaży.

Wyspy greckie. Wyspy Jońskie - Zakinthos Wyspy greckie. Wyspy Jońskie - Zakinthos Wyspy greckie. Wyspy Jońskie - Zakinthos/shutterstock

Wyspy greckie. Wyspy Jońskie - Zakinthos

Wyspy greckie. Wyspy Jońskie - Zakinthos

Duża atrakcyjna i modna wyspa u wybrzeży Peloponezu z roku na rok przyciąga więcej gości. Jej złociste plaże u stóp śnieżnobiałych klifów, oblane turkusowym morzem, figurują prawie w każdym folderze reklamującym wakacje w Grecji. Wenecjanie nadali jej nazwę Zante i przydomek "Fior di Levante" (kwiat Orientu). Faktycznie, przez wieki wszytko na niej kwitło, począwszy od kwiatów, na sztuce skończywszy. W XVII w. na wyspie działała głośna szkoła malarstwa (wykazującego wpływy włoskie), w następnych stuleciach przyszli tutaj na świat dwaj wybitni poeci greccy: Dionisos Solomos, autor Ody do wolności, która stała się tekstem hymnu narodowego, oraz Andreas Kalvos. Mieszkańcy wyspy (ok. 30 tys.) przez wieki, aż do dziś, tworzyli i śpiewali słynne, melodyjne pieśni cantada. Ich głównym źródłem dochodu od zawsze było rolnictwo, a obecnie również turystyka.

Na Zakinthos stały rezydencje w stylu włoskim i wspaniałe kościoły, niestety, prawie wszystkie legły w gruzach podczas katastrofalnego trzęsienia ziemi, które w 1953 r. nawiedziło cały archipelag. Dziś architektura - w większości efekt odbudowy w latach 60. XX w. - nie jest najmocniejszą stroną Zakinthos, jednak owe "niedobory" rekompensuje natura.

Prawie całe wschodnie wybrzeże wyspy jest łagodne, oblamowane piaszczystymi i żwirowymi plażami. Zachodnie, w większości górzyste, odznacza się stromymi klifami, które opadają ku morzu białymi ścianami, tworząc niecodzienne widoki. Interior wyspy porastają gaje oliwne i cytrusowe oraz winnice. Północne tereny, z kiepskimi drogami i dzikimi górami, a także centralne żyzne równiny i wzgórza, zmienione w tereny rolnicze, uniknęły konsekwencji rozwoju masowej turystyki. W przeciwieństwie do południowej części, zdominowanej przez tłumy turystów.

Główną atrakcją wyspy pozostają legendarne plaże osłonięte klifami oraz liczne jaskinie (na czele z Galazia Spilia - Błękitną Jaskinią). Najczęściej fotografowana plaża Zakinthos, Navagio, w Zatoce Wraku, znajduje się w północnej części zachodniego wybrzeża. Ciekawostką przyrodniczą jest zatoka Laganás - w jej złocistym piachu składają jaja morskie żółwie, coraz bardziej zagrożone przez cywilizację. Wybrzeża oraz wschodnia część wyspy są całkowicie zdominowane przez masową turystykę; zachodnia część wciąż pozostaje dziewicza i nieskomercjalizowana.

W zatoce Laganas od lat trwa batalia o żółwie, której stronami są uparci właściciele barów i hoteli oraz ekolodzy. Spór przeciąga się i nie pomagają kary pieniężne nałożone na rząd grecki przez Komisję Europejską. Jedyną radą jest pomoc samych turystów: po prostu lepiej spędzać wakacje na innych, równie pięknych, choć mniej ulubionych przez żółwie plażach wyspy. A jeśli już ktoś znajdzie się w Laganas lub Gérakas, powinien pamiętać o przestrzeganiu kilku zasad. Nie należy: wbijać parasoli w piasek na oznaczonych miejscach lęgowych, rozkopywać żółwich gniazd, wchodzić ani wjeżdżać na oznakowane plaże po zmroku, używać nocą świateł w pobliżu żółwich plaż, nie przenosić młodych żółwików do wody, bo to zaburza ich orientację, nie śmiecić, nie pływać motorówkami ani skuterami wodnymi po wodach zatoki Laganas.

Korfu, Grecja Korfu, Grecja Korfu, Grecja/Fot. Shutterstock

Wyspy greckie. Wyspy Jońskie - informacje praktyczne

Wyspy greckie. Wyspy Jońskie. Komunikacja

Z lotniska na Korfu odlatują samoloty do Aten, Salonik, na Kefallonię, Zákinthos i do Prewezy. W sezonie wyspa ma częste połączenia z wieloma portami lotniczymi w Europie. Z portu kursują liczne promy do Igoumenítsy oraz sporadycznie na Paksí. Kérkira leży na trasie międzynarodowych promów do Włoch (Brindisi, Bari, Ancona, Wenecja), między Pátrą a Igoumenítsą, które zawijają do nowego portu na trasie w obie strony.

Na Zákinthos lotnisko obsługuje loty do Aten, na Kefallonię i Kérkirę, a w sezonie liczne loty czarterowe z różnych europejskich portów lotniczych. Z portu Zákinthos regularnie kursują promy do Killíni na Peloponezie, a z Ágios Nikólaos do Pessády na Kefallonii. W szczycie sezonu z Zákinthos pływają promy do Brindisi.

Wyspy greckie. Wyspy Jońskie. Noclegi

Na Korfu działa w sumie około 5 tys. różnego rodzaju hoteli i pensjonatów. Konkurencja pomiędzy nimi sprawia, że ceny nie są zbyt wygórowane (choć wyższe niż na Wyspach Egejskich). Największe kurorty Lefkády - Nidrí i Vassilikí - oferują spory wybór (nietanich) miejsc noclegowych. Taniej można przenocować w Ai Nikítas. Na Zákinthos najwięcej możliwości noclegowych oferują kurorty: Argássi, Laganás, Kalamáki, Tsilívi, Alikés, a także stolica wyspy. Szczególnie atrakcyjne, ekskluzywne (i drogie) miejsca są na półwyspie Vassilikós.

Canal d'Amour Village (Korfu, Sidari-Peroulades). Idylliczny ośrodek z hotelikiem, barem, basenami i ogrodem nieopodal plaży i słynnego Kanału Miłości. Bardzo sympatyczni właściciele.

Matina Studios & Apartments (Lefkáda, Nikiána, www.matina-studios. gr). Otoczone zielenią, czyste, przestronne pokoje i apartamenty; każdy z klimatyzacją, łazienką, TV i tarasem.
Lazros (Zákinthos, Tsiliví, www.zakinthos-lazaros.com). Ładnie usytuowany hotel, otoczony pięknym ogrodem z basenem, niedaleko plaży. Pokoje z wyposażonymi aneksami kuchennymi oraz balkonami lub tarasami.

Wyspy greckie. Wyspy Jońskie. Gastronomia

W stolicy Korfu najwięcej restauracji, tawern i barów koncentruje się na Starym Mieście, wzdłuż ulicy Listón, Arseniou, przy Platía Dimarchiou, a także wzdłuż Kapodistriou. Tawerna Mouragio (Arseniou 15) cieszy się szczególną popularnością także wśród mieszkańców: w rustykalnym wnętrzu oferuje duże porcje smacznych mezedes, owoców morza, jak i dania lokalnej kuchni np. sofrito.

Na Lefkádzie godna polecenia tawerna to Romantica (Mitropoleos) w stolicy wyspy, w której wieczorami można posłuchać kantádes, tradycyjnej muzyki Heptanezu.

Na Zákinthos najwięcej lokali gastronomicznych działa w kombinacie turystycznym Laganás, jednak jakościowo najlepsze są na półwyspie Vassilikós oraz w stolicy. W mieście Zákinthos na uwagę zasługuje tawerna Arekia (na północ od placu Solomoú), która oferuje smaczne dania kuchni greckiej i lokalne specjały (m.in. królik w sosie pomidorowym); dodatkową atrakcją są wykonywane na żywo kantades i arekia.

Wyspy greckie. Wyspy Jońskie. Rozrywki

Na Korfu doroczny Pélekas Graffiti Festival (30.06.-4.07.) w wiosce Pélekas, gości artystów, którzy na 1200--metrowym murze tworzą niezwykłe graffiti. Festiwalowi towarzyszą koncerty imprezy taneczne. Prawdopodobnie najbardziej spektakularną rozrywką Kérkiry pozostaje aquapark (www.aqualand-corfu.gr.) w Ágios Ioánnis - jeden z największych w Europie. Oprócz "standardowych" rozrywek wodnych (zjeżdżalnie, baseny itp.) oferuje sale do gier wideo, place zabaw dla dzieci, bary i restauracje oraz ogromny parking.
Na Lefkádzie odbywa się wiele festiwali i imprez kulturalnych. Do najsłynniejszych należy International Folklor Festival organizowany w sierpniu od ponad 40 lat. Występy folklorystyczne odbywają się w wioskach na całej wyspie, zmieniając się w wielką fiestę z winem, muzyką i tańcami.

Więcej o: