Niemcy. Berlin - największe atrakcje

29.08.2011 09:37
Planujesz weekend albo wczasy w wybranej stolicy w Europie? Stolica naszego zachodniego sąsiada - Berlin- na pewno Cię nie zawiedzie. By tego dowieść, prezentujemy największe jego atrakcje, które są 'must see' na berlińskiej mapie.
1 Katedra Berlińska Katedra Berlińska Berliner Dom (Katedra Berlińska)/Fot. Shutterstock

Berlin. Berliner Dom (Katedra Berlińska)

Wzniesiona w latach 1894-1905 ewangelicka katedra berlińska (Berliner Dom) miała symbolizować potęgę panującej dynastii Hohenzollernów. Jej monumentalna 85-metrowa kopuła i wyraźna inspiracja stylem włoskiego renesansu niemal od razu przywodzą na myśl rzymską Bazylikę św. Piotra.

 

Dzieje katedry sięgają XV w., gdy nad brzegiem Sprewy wzniesiono katedrę Erasmusa. Późniejszą siedzibę dominikanów przebudowano na zlecenie Fryderyka II w latach 1747-1750 w stylu barokowym. Projekt stworzenia z niej reprezentacyjnej budowli monarchii pojawił się za panowania Fryderyka Wilhelma IV, jednak z powodu braku środków plan nie został zrealizowany. Budowę wg projektu Juliusa Carla Raschdorffa zlecił wreszcie cesarz Wilhelm II, zachowując z poprzedniej katedry jedynie ołtarz.

 

W bogato zdobionych wnętrzach znajduje się krypta Hohenzollernów. Spoczywa w niej ponad 90 członków niemieckiej dynastii m.in. Wielki Elektor oraz pierwsza para królewska, Fryderyk I i jego ukochana żona Sophie Charlotte. Zniszczoną w trakcie II wojny światowej katedrę berlińską odbudowywano od 1975 r., upraszczając nieco pierwotny kształt kopuły. Dziś odbywają się tu nabożeństwa ekumeniczne i uroczyste koncerty.

 

Zobacz także:

Wielka Brytania. Londyn - najciekawsze miejsca

2 Brama Brandenburska Brama Brandenburska Brama Brandenburska/Fot. Shutterstock

Berlin. Brama Brandenburska

Wysoka na 26 m i szeroka na 65 m Brama Brandenburska to najbardziej reprezentacyjny symbol zjednoczenia państwa niemieckiego. Brama wsparta jest na sześciu kolumnach doryckich. Została zbudowana pod koniec XVIII w. wg projektu Carla Gottharda Langhansa na wzór ateńskich Propylejów. Ozdabiają ją reliefy przedstawiające sceny znane z mitologii oraz posągi Marsa i Minerwy. Wcześniejsze przybudówki celnicze w 1868 r. zastąpiono perystazą.

 

Najważniejszym elementem Bramy Brandenburskiej jest kwadryga umieszczona w centralnym punkcie fasady. Przedstawia rzymski powóz dwukołowy powożony przez uskrzydloną boginię Nike. Po zwycięstwie wojsk napoleońskich pod Jeną w 1806 r. kwadryga znalazła się w rękach Francuzów. Napoleon zamierzał na stałe umieścić rzeźbę w Paryżu, jednak dzięki interwencji marszałka von Blüchera kwadryga wróciła do Berlina w 1814 r. Po zwycięstwie nad Napoleonem na kwadrydze umieszczono orła i Krzyż Żelazny (zniszczone podczas II wojny światowej). W celu upamiętnienia tych wydarzeń plac przed Bramą Brandenburską nazwano Placem Paryskim (Pariser Platz). Znajdują się przy nim budynki Akademii Sztuk Pięknych, hotelu Adlon i Ambasady Francji, a także początek historycznej ulicy Unter den Linden. Z drugiej strony bramy rozciągają się zielone płuca miasta, czyli  park Tiergarten z najważniejszymi instytucjami politycznymi współczesnego Berlina.

 

Do końca rządów cesarza Wilhelma II centralny przejazd bramy był zarezerwowany wyłącznie dla członków dynastii Hohenzollernów. 30 stycznia 1933 r. przemaszerowali tędy mundurowi świętujący objęcie władzy przez partię narodowych i powołanie na kanclerza Adolfa Hitlera.

 

Od 1961 r. zabroniono przekraczania Bramy Brandenburskiej znajdującej się na obszarze granicznym między wschodnią a zachodnią częścią miasta. W 1987 r. prezydent Stanów Zjednoczonych Ronald Reagan podczas wizyty w Berlinie wygłosił słynny apel "Panie Gorbaczow, niech Pan otworzy tę bramę! Panie Gorbaczow, niech Pan zburzy ten mur!". Odzew nastąpił już dwa lata później, gdy wraz z upadkiem muru berlińskiego otworzono także Bramę Brandenburską. 9 listopada 1989 r. brama została zdobyta przez tłum berlińczyków, będąc odtąd metaforą zjednoczenia miasta.

 

Brama Brandenburska jest obecnie zamknięta dla ruchu kołowego. W świadomości berlińczyków funkcjonuje jako najważniejszy symbol miejski o znaczeniu politycznym, dzięki czemu charakterystyczne logo z budowlą jest dziś ozdobą wielu obiektów m.in. szyb berlińskiego metra U-Bahn. Logo pojawia się także na rewersach niemieckich monetach 10, 20 i 50 euro.

 

Zobacz także:

Francja. Paryż - najciekawsze muzea

3 Pomnik Holocaustu Pomnik Holocaustu Pomnik Holocaustu/Fot. Wolfgang Staudt/CC/Wikimedia

Berlin. Pomnik Holocaustu, most Dziewic, Hackesche Hofe, Marie-Elisabeth-Luders-Haus

Holocaustmahnmal (pomnik Holocaustu)

Sąsiadujący z Bramą Brandenburską pomnik poświęcony zamordowanym Żydom to 2711 kamiennych nagrobków. Projekt Petera Eisenmana stwarza wrażenie wielkiego labiryntu zbudowanego z brył różnej wielkości (najwyższe mają wysokość 4,7 m). Pod płytą obiektu w tzw. Miejscu informacji znajdują się sale wystawowe i księgarnia stanowiące uzupełnienie naziemnej części Holocaustmahnmal. Budowa obiektu trwała od 2003 do 2005 r., a na jej otwarcie przybyło się ponad 1200 gości honorowych. Dwa lata później pomnik zdobył prestiżową nagrodę w dziedzinie architektury, przyznawaną przez American Institute of Architects.

 

Hackesche Höfe

Kompleks dziedzińców Hackesche Höfe w Spandauer Vorstadt zachwyca zarówno mieszkańców Berlina, jak i licznie odwiedzających go przyjezdnych. Projekt autorstwa Augusta Endella łączy funkcje mieszkalne i handlowe; stanowi miejsce pracy i zamieszkania dla wykonujących twórcze zawody berlińczyków. Secesyjny duch zachowany w ozdobnych ornamentach i charakterystycznej kolorystyce (złoto i ciemna zieleń) uczynił z zespołu ośmiu podwórzy jedno z najpiękniejszych miejsc niemieckiej stolicy. Na jego obszarze znajdują się warsztaty rzemieślnicze, kawiarnie, kino oraz lokale gastronomiczne.

Jungfernbrücke (most Dziewic)

Najstarszy most w Berlinie zbudowany w 1798 r. w miejscu wcześniejszej drewnianej kładki przez długi czas był jedynym połączeniem dolnej i górnej Sprewy. Według legendy nazwa Jungfernbrücke odnosi się do hugenockich sióstr handlujących tu bielizną w XVIII w. Według innych podań tuż przed ślubem panny miały obowiązek przespacerować się z jednej strony mostu na drugą. Drewniana powierzchnia nie mogła zaskrzypieć pod wpływem ich kroku, gdyż świadczyłoby to o niezachowaniu czystości. Zwodzony most z dwoma kamiennymi filarami ozdabiają żelazne koła do wyciągania sieci i elementy czerwonego piaskowca. To jedno z najbardziej urokliwych miejsc nad brzegiem Sprewy.

Monumentalna biała bryła zaprojektowana przez Stephana Braunfelsa i sąsiadujący z nią gmach Paul-Lobe-Haus to zjawiskowy kompleks architektoniczny mieszczący się nad Sprewą. Za wielkim otworem w betonowej fasadzie kryje się przeszklona sala konferencyjna jednej z największych bibliotek parlamentarnych świata. Jej wnętrze zostało zdominowane przez światło wędrujące wzdłuż kasetonowego stropu budynku.

 

Poza imponującym archiwum warto zwrócić uwagę na schody Bramantego oraz obszerną przestrzeń wystawienniczą. Autor Marie-
-Elisabeth-Lüders-Haus i Paul-Lobe-Haus połączył budynki szklaną kładką nazywaną "skokiem przez Sprewę".

 

Zobacz także:

Niemcy. Berlin dla spacerowiczów

4 Alexanderplatz Alexanderplatz Alexanderplatz/Fot. Shutterstock

Berlin. Alexanderplatz

Alexanderplatz, znany też jako Alex, to jeden z najważniejszych węzłów komunikacyjnych, a zarazem centrum wschodniej części miasta. Nazwę zawdzięcza cesarzowi Rosji Aleksandrowi I, który na początku XIX w. gościł w Berlinie na dworze Fryderyka Wilhelma III.

 

Ogromny plac, niegdyś centrum wydarzeń politycznych, stanowi dziś obowiązkowy punkt zwiedzania dla turystów z całego świata. Wyjątkową atmosferę tworzą uliczni grajkowie, kawiarnie i restauracje.

 

Już w XVIII w. odbywały się tutaj targi miejskie i defilady, jednak prawdziwy rozkwit nastąpił dopiero na początku XX w. To wtedy na terenie Alexanderplatz pojawiły się domy towarowe Tietz i Wertheim. Dodatkową sławę przyniosła Alexanderplatz powieść Alfreda Döblina Berlin Alexanderplatz. Na skutek bombardowań podczas II wojny światowej dawny czar berlińskiej metropolii minął bezpowrotnie. Konkurs urbanistyczny przebiegający pod czujnym okiem Sowietów przyniósł monumentalną architekturę socjalistyczną. W 1965 r. rozpoczęła się budowa  wieży telewizyjnej (Fernsehturm), która jest dziś jednym z najbardziej charakterystycznych obiektów miasta i najwyższą budowlę w Niemczech (328 m). Cztery lata później na placu pojawił się słynny zegar Urania (Weltzeituhr) prezentujący 24 strefy czasowe. Tuż przed upadkiem muru berlińskiego w 1989 r. na Alexanderplatz odbyła się jedna z największych w tym czasie demonstracji, w której wzięło udział ok. 500 tys. uczestników.

 

Dogodną sieć połączeń z dworca Stadtbahn rozbudowywano z czasem o kolejne linie pociągów dalekobieżnych, pociągów podmiejskich S-Bahn oraz linie metra U-Bahn. Do Alexanderplatz dojeżdżają również autobusy i tramwaje.

 

Budowa torów kolejowych, biegnących przez środek placu, doprowadziła do podziału Alexanderplatz na dwie części. Na wschodzie, tuż za wieżą telewizyjną, znajduje się  kościół Mariacki (Marienkirche) i  fontanna Neptuna (Neptunbrunnen). Zza koron drzew rosnących wzdłuż alei spacerowej wyłania się gmach Czerwonego Ratusza (Rotes Rathaus) ozdobiony 36-oma kamiennymi tablicami ilustrującymi historię miasta od początku XII w.

 

Symbolem zachodniej części Alexanderplatz jest  fontanna Przyjaźni Narodów (Brunnen der Völkerfreundschaft). Tuż obok rozpościera się gmach galerii handlowej Kaufhof.

 

Alexanderplatz stanowił inspirację dla wielu twórców związanych z Berlinem; pod koniec życia mieszkali tu Heinrich von Kleist i Karl Friedrich Schinkel, a w zamieszkach ulicznych brał udział Theodor Fontane. W 1980 r. Rainer Werner Fassbinder zrealizował na podstawie powieści Alfreda Döblina 14-odcinkowy serial telewizyjny Berlin Alexanderplatz.

 

Zobacz także:

Francja. Paryż - słynny Moulin Rouge i inne atrakcje Montmartre

5 wieża telewizyjna w Berlinie wieża telewizyjna w Berlinie wieża telewizyjna w Berlinie/Fot. Shutrterstock

Berlin. Checkpoint Charlie, Muzeum NRD i wieża telewizyjna

Checkpoint Charlie

Checkpoint Charlie to miejsce, w którym w 1961 r. spotkały się amerykańskie i radzieckie czołgi. Portret amerykańskiego i sowieckiego żołnierza autorstwa Franka Thiela oraz symboliczny punkt kontroli granicznej przypominają o wydarzeniach rozgrywających się w tym miejscu podczas zimnej wojny. Obecnie nieopodal Checkpoint Charlie przebiega znana z ekskluzywnych butików Friedrich­straße. Przejście graniczne dla aliantów, zwane punktem kontrolnym C, jest dziś obowiązkowym punktem zwiedzania przez turystów z całego świata. Można tu nabyć odciski pieczątki z wybranej strefy okupacyjnej. Tuż obok znajduje się Muzeum Muru Berlińskiego (Mauermuseum), znane również jako Dom przy Checkpoint Charlie (Haus Am Checkpoint Charlie).

 

DDR Museum (Muzeum NRD)

Sąsiadujące z  katedrą berlińską DDR Museum jest obecnie najczęściej odwiedzanym muzeum w Berlinie. Tajemnica jego sukcesu tkwi przede wszystkim w możliwości praktycznego doświadczania historii przez zwiedzających. Obiekt jest jednym z najbardziej interaktywnych muzeów świata. W 2008 r. było nominowane do nagrody European Museum of the Year Award.

 

Twórca DDR Museum Peter Kenzelmann skoncentrował się na detalach życia codziennego w Niemieckiej Republice Demokratycznej. Odtworzono tu typowy salon z meblościanką, w którym można obejrzeć mecz piłki nożnej NRD z RFN, odebrać dzwoniący telefon lub zatańczyć popularny w latach 60. taniec Lipsi (wprowadzony w NRD zamiast amerykańskiego rock and rolla). Wielość eksponatów sprawia, że goście muzeum czują się jak w autentycznym mieszkaniu z czasów państwa socjalistycznego; wrażenie potęgują płyty z szarego kamienia i sufity utrzymane w czerwonej tonacji. Największą atrakcją, nie tylko dla miłośników motoryzacji, jest słynny "trabi". Po przekręceniu kluczyka w stacyjce fani samochodu mogą rozkoszować się charakterystycznym odgłosem silnika.

 

Działające od 15 lipca 2006 r. DDR Museum jest jednym z nielicznych obiektów muzealnych finansowanych ze środków prywatnych.

 

Fernsehturm (wieża telewizyjna)

Wieża telewizyjna stojąca we wschodniej części  Alexander­platz to niewątpliwie najbardziej znany symbol Berlina i zarazem najwyższa budowla w Niemczech. Wybudowana została w latach 1965-1969. Obiekt o wysokości 368 m, zaprojektowany przez Hermanna Henselmanna i Jörga Streit Partha, jest zarazem najwyższą budowlą w Niemczech. Wieża była wybudowana w celu przekonania zachodnich państw demokratycznych o wielkości Berlina Wschodniego.

 

Budowla przypomina kształtem statek kosmiczny; na wysokości 203 m znajduje się taras widokowy, na który zwiedzający dostają się w niecałe 40 sekund za pomocą nowoczesnej windy. Co roku wieżę Fernsehturm odwiedza ponad milion osób.

 

Zobacz także:

Europa. 10 pięknych europejskich ulic

6

Berlin. Reichstag

Nad brzegiem Sprewy wznosi się monumentalny gmach Reichstagu, siedziby niemieckiego parlamentu. Połączenie neorenesansowych fundamentów z nowoczesną szklaną kopułą uczyniło z niego wizytówkę Berlina.

 

Zbudowany pod koniec XIX w. wg projektu Paula Wallota Reichstag do 1918 r. był miejscem obrad parlamentu II Rzeszy. Podczas I wojny światowej nad portykiem umieszczono napis ku czci walczących ?Ludowi Niemieckiemu? (?Dem Deutschen Volke?). Dwie dekady później budynek zajęły płomienie.

 

Ogień podłożono pod Reichstag w trakcie kampanii wyborczej w 1933 r. Prawdopodobnie odpowiedzialni za pożar byli naziści. Pożar przyczynił się do przekształcenia republiki w państwo totalitarne, a cała władza spoczęła w rękach Adolfa Hitlera. Przedstawiciele NSDAP o podłożenie ognia oskarżali członków partii komunistycznej.

 

Po II wojnie światowej budynek znajdował się w ruinie. W 1961 r. po wygranej przez Paula Baumgartena w konkursie architektonicznym rozpoczęto odbudowę zniszczonego obiektu.

 

Od zakończenia działań wojennych na gmachu Reichstagu spoczywała flaga radziecka usunięta dopiero po zjednoczeniu Niemiec w 1991 r. Ostatnia dekada XX w. przywróciła budowli znaczenie polityczne.

 

Bundestag przeniesiono z Bonn do Berlina, a gmach przebudowano wg projektu Normana Fostera. Szklana kopuła na dachu Reichstagu, wysoka na 23 m, symbolizuje jawność obrad parlamentarnych w państwie demokratycznym. Spiralne klatki schodowe łączą się wokół stożka zdobionego lustrami. Zastosowanie ekologicznych rozwiązań energetycznych ułatwia oświetlenie i właściwą wentylację sal obrad.

 

Od 1990 r. na placu Republiki przed Reichstagiem znajduje się maszt Flagi Jedności. Ta największa oficjalna flaga Niemiec, posiadająca status pomnika, napełnia dumą serca berlińczyków, przypominając moment zjednoczenia Niemiec.

 

W 1995 r. budynek stał się obiektem akcji artystycznej Christo i Jeanne-
-Claude. Reichstag opakowany w srebrną folię zwiedziło wówczas 5 mln turystów, a siedziba Bundestagu przez dwa tygodnie pełniła rolę największego berlińskiego dzieła sztuki.

 

Mimo codziennych odwiedzin tysięcy turystów funkcjonalna przestrzeń Reichstagu zapewnia rządowi dogodne warunki pracy. We wnętrzach siedziby niemieckiego parlamentu znajduje się galeria sztuki współczesnej, w której obejrzeć można m.in. kolaże Sigmara Polkego, tablice Gerharda Richtera czy obrazy Georga Baselitza. Z platformy widokowej umieszczonej pod dachem kopuły rozciąga się panorama niemieckiej stolicy, którą można podziwiać także z restauracji Dachgartenrestaurant znajdującej się bezpośrednio pod kopułą.

 

 

Zobacz także:

Hiszpania. Barcelona - kilka powodów, dla których warto ją odwiedzić

7 Wyspa Muzeów Wyspa Muzeów Wyspa Muzeów/Fot. Shutterstock

Berlin. Museumsinsel (Wyspa Muzeów)

Kompleks budynków wznoszący się nad Sprewą w samym sercu Berlina od 1999 r. widnieje na liście UNESCO. W jego skład wchodzą: Muzeum Pergamońskie, Stara Galeria Narodowa, Stare Muzeum,  Nowe Muzeum, Muzeum Sztuki Islamu, Muzeum Bodego oraz Muzeum Starożytnego Bliskiego Wschodu. Niewątpliwie Museumsinsel stanowi dziś jeden z najważniejszych ośrodków muzealnych świata.

 

Pomysł zgromadzenia znakomitych dzieł sztuki antycznej na terenie Prus został zaakceptowany już przez króla Fryderyka Wilhelma II Hohenzollerna. Jego następca Fryderyk Wilhelm III wydał rozkaz budowy muzeum dla zbiorów dzieł sztuki, czego podjął się w 1822 r. najbardziej utytułowany niemiecki architekt, Karl Friedrich Schinkel. Od lat 70. XIX w. nowo powstałą przestrzeń zaczęto nazywać Wyspą Muzeów.

 

W 1830 r. wzniesiono gmach Starego Muzeum (Altes Museum), pierwszy obiekt tego typu w Prusach. Znajdują się w nim zbiory starożytnej sztuki etruskiej i egipskiej. W 1876 r. wybudowano Starą Galerię Narodową (Alte Nationalgalerie), gromadzącą XIX-wieczne malarstwo i rzeźbę z zachwycającą kolekcją obrazów Caspara Davida Friedricha. W 1904 r. powstało Muzeum Bodego (Bode Museum) posiadające bogaty dział numizmatyczny i kolekcję rzeźby z kości słoniowej. W 1930 r. zakończono budowę Muzeum Pergamońskiego (Pergamon Museum) posiadającego w swych zbiorach starożytny ołtarz pergamoński. W obrębie Pergamon Museum znajdują się ponadto: zbiory sztuki antycznej (Antikensammlung), Muzeum Starożytnego Bliskiego Wschodu (Vorderasiatisches Museum), Muzeum Sztuki Islamu (Museum fur Islamische Kunst).

 

W trakcie II wojny światowej wszystkie budynki ucierpiały wskutek bombardowań. Dopiero tzw. Masterplan uchwalony przez Fundację Pruskiego Dziedzictwa Kultury przywrócił Wyspie Muzeów dawny blask. Powołana wkrótce organizacja Berlińskie Muzea Państwowe - Pruskie Dziedzictwo Kulturowe (Staatliche Museen zu Berlin - Preussischer Kulturbesitz) stała się odpowiedzialna za połączenie zbiorów muzealnych, podzielonych po II wojnie światowej między wschodnią a zachodnią część miasta.

 

Malownicze położenie i imponujące zbiory przyciągają codziennie tysiące turystów, a sąsiedztwo katedry berlińskiej i Muzeum Historii Niemiec pomagają w utrzymaniu podniosłej atmosfery. W słoneczne dni popularnością cieszą się rejsy po Sprewie wokół Museumsinsel lub wypoczynek na trawie przed Altes Museum. Warto pamiętać, że w czwartki na cztery godziny przed zamknięciem wstęp do każdego z obiektów jest bezpłatny.

 

Zobacz także:

Rzym i Watykan - największe atrakcje w pigułce

8 Plac Poczdamski Plac Poczdamski Plac Poczdamski/Fot. Shutterstock

Berlin. Potsdamer Platz (Plac Poczdamski)

Zbudowany w XVIII w. Plac Poczdamski (Potsdamer Platz) od samego początku pełnił funkcję katalizatora życia społecznego. Jest dziś jednym z najbardziej znanych placów europejskich, a zarazem centralnym punktem tzw. berlińskiego grzyba kolejowego (koncepcji ruchu pociągów pasażerskich opracowanej przez Deutsche Bahn). To tutaj na początku XX w. uruchomiono pierwszą stację berlińskiego metra i pociągów podmiejskich.

 

Wiele budynków zniszczono podczas II wojny światowej, w wyniku której Potsdamer Platz stał się punktem granicznym między strefą brytyjską, amerykańską i radziecką. Postawienie muru berlińskiego w 1961 r., obok podziału placu na część wschodnią i zachodnią, doprowadziło do jego zupełnego wyludnienia.

 

Na początku lat 90. po zjednoczeniu Niemiec pusty obszar okazał się atrakcyjnym gruntem dla nowoczesnej urbanistyki.

Najbardziej charakterystyczną budowlą na Placu Poczdamskim jest europejska siedziba firmy Sony, Sony Center. Obiekt ze szkła i stali projektu Helmuta Jahna to nowoczesny kompleks rozrywkowy, gdzie obok siedziby firmy mieści się kino i Berlińskie Muzeum Kinematografii oraz liczne restauracje, kafejki i butiki. Za sprawą Międzynarodowego Festiwalu Filmowego Berlinale Potsdamer Platz pełni funkcję kulturalnego centrum Europy. Projekcje odbywają się w multipleksie Cinemaxx, a Sony Center odwiedzają największe sławy świata filmu.

 

Nad brzegiem Sprewy wznosi się siedziba firmy Daimler Chrysler, wieżowiec Debis-Hochhaus. Połączenie szkła i terakoty wg projektu włoskiego architekta Renzo Piano stanowi jedno z najciekawszych rozwiązań architektonicznych w tej części Berlina.

 

Jedynym budynkiem przy Potsdamer Platz, który przetrwał zniszczenia II wojny światowej, jest Weinhaus Huth, siedziba Galerii Daimler Chrysler Contemporary. Po drugiej stronie Potsdamer Straße znajduje się Beisheim Center (luksusowy biurowiec i apartamentowiec) oraz galeria handlowa Potsdamer Platz Arkaden.

 

Równowagę architektoniczną pomaga zachować  Kulturforum, kompleks obiektów kulturalnych wzniesionych w połowie XX w. przez Hansa Sharouna. Do najważniejszych ośrodków należą: Biblioteka Narodowa (Staatsbibliothek), Filharmonia (Philharmonie), Sala Muzyki Kameralnej (Kammermusiksaal) i Musikinstrumenten-Museum. Od strony zachodniej sąsiaduje z nimi część muzealna Kulturforum, czyli Muzeum Sztuk Dekoracyjnych (Kunstgewerbemuseum), Galeria Malarstwa (Gemäldegalerie) oraz Biblioteka Sztuki i Gabinet Rycin.

 

Zobacz także:

Berlin IN: zwiedzaj Berlin z INnym przewodnikiem: Mitte, Prenzlauer Berg

9 Sony Center Sony Center Sony Center/Fot. Shutterstock

Sony Center

Sony Center to najbardziej znany kompleks budynków przy Placu Poczdamskim. Zaprojektowany przez Helmuta Jahna, amerykańskiego architekta niemieckiego pochodzenia, jest jednym z najnowocześniejszych obiektów architektonicznych w Berlinie. Ukończony w 2000 r. zespół siedmiu budynków zajmuje aż 26 tys. m2. Koszt budowy tego niezwykłego obiektu wyniósł ponad 600 mln euro.

 

Jedną z inspiracji dla architekta projektującego budowlę była japońska góra Fuji. Tysiące par oczu podziwiają codziennie stalowe pierścienie zawieszone pod dachem Sony Center. Przypominając owalny namiot, budynek dominuje nad okolicą dzięki prętom mieniącym się w różnych barwach, a spektakularna konstrukcja ze szkła i stali uchodzi za jedno z największych osiągnięć budowlanych w zachodniej części miasta.

 

Obiekt jest miejscem pracy, życia i rozrywki. Na jego terenie oprócz siedziby firmy Sony znajduje się fontanna, kino oraz bardzo duża liczba restauracji, kawiarenek i modnych butików. Właściciele obiektu zadbali także o ruiny słynnego Grandhotel Esplanade. By poszerzyć pobliską Potsdamer Straße przesunięto dawny hotel, wystawiając ściany sali śniadaniowej na widok publiczny. Efekt jest zdumiewający.

 

Zobacz także:

Portugalia. Lizbona w pigułce

10 Zoo w Berlinie Zoo w Berlinie Zoo w Berlinie/Fot. Shutterstock

Berlin. Zoologischer Garten Berlin (Berliński Ogród Zoologiczny)

Jedno z ulubionych miejsc berlińczyków znajduje się w pobliżu dworca kolejowego Zoologischer Garten (znanego za sprawą kontrowersyjnej książki My, dzieci z dworca ZOO).

 

Pierwsze, a zarazem największe zoo w Niemczech istnieje od 1 sierpnia 1844 r. Znajduje się w nim ok. 14 tys. zwierząt reprezentujących ponad 1500 gatunków.

 

Pomysłodawcą założenia Berlińskiego Ogrodu Zoologicznego był niemiecki przyrodnik i podróżnik Alexander von Humboldt. Król Fryderyk Wilhelm IV, wspierając projekt, sprezentował pierwsze okazy zwierząt z własnej menażerii i ptaszarni. Po II wojnie światowej w Zoologischer Garten zostało zaledwie 91 zwierząt.

 

Obiekt zajmujący prawie 35 hektarów posiada dwa egzotyczne wejścia: Bramę Słonia (od strony Budapester Straße) oraz Bramę Lwa (od Hardenbergplatz). Goście najchętniej odwiedzają wybiegi dla lwów i słoni, pand wielkich, orangutanów oraz minizoo, w którym można nakarmić i pogłaskać zwierzęta. Pupilkiem pracowników i zwiedzających jest słynny niedźwiedź polarny Knut, który przyszedł na świat w berlińskim zoo w 2006 r.

 

Zobacz także:

Europa. 10 pięknych europejskich ulic

11 Zamek Charlottenburg Zamek Charlottenburg Zamek Charlottenburg/Fot. Shutterstock

Zamek Charlottenburg

Nazywany "berlińskim Wersalem" Zamek Charlottenburg do dziś zachwyca architektonicznym kunsztem.

 

Z letniej rezydencji Hohenzollernów o nazwie Lietzenburg z czasem przekształcił się w Charlottenburg, jedną z najpiękniejszych posiadłości w Berlinie.

 

Budowę rozpoczęto pod koniec XVII w. na zlecenie króla Prus Fryderyka I Wielkiego pragnącego uszczęśliwić w ten sposób ukochaną żonę (po śmierci Sophie Charlotte w 1705 r. rezydencję nazwano Charlottenburg).

 

Od początku XVIII w. zamek rozbudowywano; w 1706 r. pojawiła się kaplica zamkowa, następnie wg projektu Johanna Friedricha von Göthe dobudowano trzy nowe skrzydła i barokową kopułę.

 

Fryderyk Wielki zamówił wówczas wykonanie jednej z najbardziej znanych w historii sal zamkowych, Bursztynową Komnatę. Wnętrze w całości ozdobiono bursztynem. Komnata zaginęła bezpowrotnie podczas II wojny światowej, pozostając przedmiotem poszukiwań i dociekań historyków.

 

Najbardziej reprezentacyjnym elementem projektu Johanna Friedricha von Göthe była Wielka Oranżeria. W czasie letnim, gdy ogród zamkowy zdobiło ponad 500 drzewek pomarańczowych i cytrynowych, urządzano w niej liczne uroczystości dworskie.

 

Zajęty działaniami wojennymi Fryderyk Wilhelm I, redukując koszty utrzymania, doprowadził do zaniedbań na terenie posiadłości. Dopiero jego syn Fryderyk Wilhelm II zainicjował dalszą rozbudowę zamku, nadając mu rokokowy charakter. Architekt Carl Gotthard Langhans zaprojektował nowe skrzydło zamku, Małą Oranżerię, budynek Belwederu i teatru, zaś Karl Friedrich Schinkel podjął się przebudowy sypialni królewskiej. Ostatnim rezydującym w zamku potomkiem dynastii Hohenzollernów był Fryderyk Wilhelm IV.

Zamek Charlottenburg stanowi zbiór różnorodnych dzieł sztuki, od bogato zdobionych mebli po mitologiczne malowidła sufitowe Antoine Augustina i Matthew Terwesten Pesne'a. Jeden z najcenniejszych eksponatów to serwis stołowy w Srebrnej Komnacie (Silberkammer) podarowany Wilhelmowi II z okazji ślubu przez mieszkańców miast pruskich. Do dziś zachwycają pełne przepychu i bogatych zdobień ściany Złotej Galerii, Japońskiej Komnaty, Wielkiej Galerii Dębowej czy Białej Sali. Największą uwagę przykuwa Porcelanowa Komnata (Porzellankabinett), w której znajduje się zbiór chińskiej porcelany. Dzisiejsza wystawa to rekonstrukcja kolekcji zniszczonej w toku działań wojennych.

 

Zobacz także:

Zwiedzaj Sztokholm z INnym przewodnikiem. Hotele

12

Bezdroża

Przewodnik " Berlin. Przewodnik - Celownik. Wydanie I" możesz kupić w Podróżniczej Księgarni Internetowej bezdroza.pl

Komentarze (2)
Niemcy. Berlin - największe atrakcje
Zaloguj się
  • Gość: wdawdawddddaswdaaaaaasdw

    Oceniono 2 razy -2

    wdawdawddddaswdaaaaaasdw

  • Gość: a

    Oceniono 10 razy -4

    ble

Aby ocenić zaloguj się lub zarejestrujX