Toskania. Kuchnia Toskanii

Toskania kuchnia

Podstawą toskańskiej kuchni jest prostota. Na stołach króluje doskonała oliwa, uważana przez wielu smakoszy za najlepszą na świecie. Podobno najsmaczniejsza oliwa pochodzi z miejscowości Lukka. Klimat sprzyja uprawie wielu gatunków warzyw. Warzywem typowym dla kuchni regionu jest fasola. Bardzo popularne są zupy, na przykład ribollita - wywar z kapusty i fasoli zagęszczany pieczywem. Tę królową warzyw podaje się również z makaronem, w sałatkach lub w najprostszy sposób - z oliwą. Właśnie jej Toskańczycy zawdzięczają przydomek mangiafagioli (zjadacze fasoli). Popularny jest także szpinak, który wraz z ricottą (delikatnym w smaku twarożkiem z owczego sera) służy do przyrządzania gnocchi (kluski), naleśników i tortellini czy też ravioli (pierożki). Inne warzywne przysmaki to młody bób (baccelli) oraz szparagi (asparagi), a także jadalne kasztany (castagne).

Zimą można spróbować aromatycznych liści rośliny zwanej cavolo nero. Miejscową specjalnością są również crostini oraz bruschette, grzanki z dodatkami, idealne przed bistecca alla fiorentina, pysznym, grubym na 2,5 cm stekiem z rusztu. Niektóre restauracje oferują także tagliatę, stek z kością w kształcie litery T, podawany z rukolą i parmezanem. Niemal wszystkim posiłkom towarzyszy wypiekany na zakwasie i bez soli toskański chleb. Przyjemnie smakuje także fettunta - chleb toskański podpieczony z oliwą i czosnkiem. Makaron nie jest tu tak popularny jak gdzie indziej we Włoszech, region słynie natomiast ze znakomitego mięsa wołowego, wieprzowego, drobiu i dziczyzny. Mięsa najczęściej piecze się na ruszcie lub podaje w postaci szaszłyków. Kuchnia toskańska to także aromatyczne zioła. Najczęściej stosowane są oczywiście bazylia, pietruszka, mięta, estragon, tymianek, ogórecznik, szałwia i rozmaryn. To właśnie w tutejszych trattoriach można skosztować potrawy o nazwie arista (pieczonej wieprzowiny z rozmarynem i czosnkiem). Specjalnością regionu są także wędliny (salumi), między innymi prosciutto di Toscana (szynka toskańska) oraz florenckie salami finocchiona. Wyśmienitą przekąską jest rigatino, konserwowany boczek wieprzowy. W lasach Toskanii rosną białe trufle oraz prawdziwki. Stolicą trufli jest San Miniato, gdzie każdej jesieni odbywa się targ. Restauracje rybne na wybrzeżu podają natomiast doskonałe cacciucco z owoców morza.

Będąc w Sienie, koniecznie trzeba spróbować panforte, pysznego korzennego ciasta z orzechami i suszonymi owocami. Istnieje kilka rodzajów tego przysmaku, jak panforte al cioccolato czy marcepanowe panforte morbido. Wykwintnym florenckim deserem jest natomiast tiramisu oraz zabaglione.

Toskania wino

Toskania stanowi jeden z głównych regionów uprawy winorośli we Włoszech. Świadczy o tym chociażby to, że z 450 winnic, które w 1994 r. zrzeszyły się w "Movimento per il Turismo del Vino", 118 leży w Toskanii. Warto wspomnieć, że winorośl uprawiali już Etruskowie. Jest to jednak region bardzo zróżnicowany pod względem rodzajów produkowanych tam win, ich jakości i cen. Typowe toskańskie wina, np. Brunello di Montalcino (czerwone), jedno z najlepszych, przechowywane w drewnianych beczkach nie krócej niż przez 4 lata, oraz Vino Nobile Montepulciano, należą do tych z górnej półki. Między Sieną a Florencją leży rejon Chianti Classico. Chianti jest chyba najsłynniejszym winem toskańskim - wytrawne, zwykle czerwone, często sprzedawane w oplatanych wikliną zielonych flaszkach o długiej, wąskiej szyjce, produkowane jest od XV w. Toskania jest znana również z Vin Santo, słodkiego i mocnego wina z winogron suszonych na słońcu na trzcinowych matach. Jest to jedno z najbardziej tradycyjnych win włoskich. Leżakuje zwykle trzy, cztery lata, nabierając gorzkawego posmaku i charakterystycznego aromatu karmelu.

Winnice przeważnie można zwiedzać od poniedziałku do piątku, ale zawsze, jeżeli jest taką możliwość, warto dowiedzieć się wcześniej, czy są otwarte.