Piotr Pawłowski - serce zostało w...

Serce zostało w... Banskiej Stiavnicy (Bańskiej Szczawnicy), miasteczku jak z bajki, zagubionym w górach środkowej Słowacji

W XVII w. dzięki złożom srebra było to jedno z najbogatszych miast tej części Europy. Z tego okresu pozostało też najwięcej zabytków. Historyczne centrum od 1993 r. jest na liście światowego dziedzictwa kultury UNESCO, bo od czasów świetności nic się tutaj nie zmieniło. Są dwa zamki, kilka uroczych placów, zabytkowa kopalnia, skansen, wspaniały ogród botaniczny i herbaciarnia Klopacka w starej wieży górniczej. Uwielbiam wspinać się po stromych uliczkach i nieśpiesznie podziwiać widoki, w których trudno znaleźć coś współczesnego. Banska Stiavnica jest inspirująco piękna o każdej porze roku, ale najbardziej lubię ją w październiku z powodu feerii kolorów drzew. Okolice są równie malownicze, warto wspomnieć zwłaszcza o tajchach, czyli jeziorkach powstałych w wyniku niegdyś powszechnej tu działalności górniczej. Muszę przyznać, że wyjątkowo dobrze czuję się w klimacie dawnych Austro-Węgier bez względu na to, czy jest to Lwów, czy Triest.

Niezapomniana noc miała miejsce w...

Wenecji. Będąc w drodze do Toskanii, o pierwszej w nocy wpadliśmy na pomysł, żeby zobaczyć Wenecję. Nie byliśmy do tego przygotowani, bo nie było jej w planach do tego stopnia, że nawet nie miałem ze sobą mapy (zawsze podróżuję z mapą miasta, do którego jadę - jestem tradycjonalistą i nie uznaję GPS-ów). To były niezapomniane chwile. Najpierw widok zbliżającej się Wenecji z okien samochodu, potem nocna przejażdżka vaporetto po Canale Grande i w końcu plac św. Marka, na którym poza nami i czarnym kotem nie było nikogo. Wenecja jest jednym z moich ulubionych miast, ale zawsze szerokim łukiem omijam plac św. Marka jako miejsce najbardziej oblegane. W tamtą noc na Piazzale Roma wracaliśmy piechotą, bo nie było innego wyjścia. Błądząc po wąskich i ciemnych zaułkach, czułem się, jakbym wszedł do filmu "Nie oglądaj się teraz" Nicholasa Roega z 1971 r.

Dojechałem tam...

samochodem. Podróż nocą przez Dolomity też jest godna polecenia.

Najlepsze wakacje spędziłem...

na czeskich Morawach, które uwielbiam z wielu powodów: winnic, nagromadzenia zamków i pałaców (słynne Lednice-Valtice), klimatu, ale przede wszystkim bogatej kultury tego regionu. Widok ze wzgórza zamkowego w Znojmie jest wyjątkowy: za plecami masz romańską rotundę, przed sobą z lewej strony piękny gotycki kościół na tle kameralnej starówki, na horyzoncie most kolejowy projektu Gustava Eiffla, z prawej - tajemniczy górski krajobraz, a w dole wije się wyjątkowo malownicza Dyja. Rok bez tego widoku jest stracony.

W Polsce lubię...

wiele miejsc, ale kocham tylko Wrocław. Ta miłość zaczęła się dwadzieścia kilka lat temu od mojego pierwszego kontaktu z tym miastem. W 1985 r. Wrocław był jeszcze bardzo zaniedbany, ale czuło się jego wyjątkową i kosmopolityczną energię. Dziś to zaniedbanie widać jeszcze w niektórych miejscach, ale naprawdę dużo się zmieniło. Miejsca najbardziej dla mnie magiczne to osiedle WUWA ze swoją perłą - domem dla osób samotnych projektu Hansa Scharouna, bulwary nadodrzańskie na wysokości Karłowic, rzadko pokazywana światu stara elektrownia przy Łowieckiej czy niedawno odnowiona secesyjna kamienica na Prusa. No i oczywiście Ostrów Tumski i Rynek. Koniecznie trzeba zajrzeć do domu handlowego RENOMA, który właśnie odzyskał swoją przedwojenną świetność.

Niebo w gębie poczułem w...

Budapeszcie na placu Liszta. Restauracja (niestety nie pamiętam jej nazwy), mieści się vis-a-vis Akademii Muzycznej. Goście najróżniejsi - od nobliwych dam do studentów. Moje wegetariańskie podniebienie mile połechtała pasta z bakłażana i dyniowym risotto (mięsożercy mają jeszcze większy wybór). Chodziłem tam codziennie i już tęsknię za ponowną wizytą.

Na wyprawę zawsze zabieram...

przewodniki, więc zawsze mam problem, które tym razem wziąć. Niestety, zabieram też laptopa, ale raczej nie służy mi do kontaktów ze światem, bardziej do zapisywania pomysłów twórczych.

Nigdy więcej nie powrócę...

do takich miejsc, które mając czasami dobrą kuchnię, skutecznie odstraszają złą muzyką. W Polsce jest ich o wiele za dużo. Nawet najlepsze jedzenie nie wynagrodzi mi tych dźwiękowych tortur.

Wkrótce będę w drodze w...

Beskid Niski. To na szczęście ciągle mało odkryty i dziki zakątek Polski. Można iść wiele kilometrów i nikogo nie spotkać. Lubię sposób, w jaki pięknieją z roku na rok Gorlice, stolica tego regionu. No i Bardejov, kolejna słowacka perła, do której stamtąd bardzo blisko. A jeśli chodzi o podróże zagraniczne, pewnie będzie to Berlin, do którego lubię wpadać bez planu.

Wymarzony cel podróży:

Nowa Zelandia, gdzie moja babcia dawno temu założyła sierociniec dla polskich dzieci ocalałych z Syberii, z którymi wydostała się z Rosji wraz z armią Andersa. Chciałbym spotkać kogoś z tych ludzi, którzy tam zostali i żyją do dzisiaj. Nowa Zelandia jawi się niektórym jako raj na ziemi - chciałbym sprawdzić, jaka jest w rzeczywistości. Jest tam też dużo owiec, a ja uwielbiam te zwierzęta.

Piotr Pawłowski, spiritus movens zespołu Made in Poland, kompozytor, autor tekstów, pisarz i doradca personalny