Pamiątka z wakacji. Wino

To było w Rzymie, w listopadzie. W Polsce deszcze, spadające liście i temperatura, we Włoszech rozgrzewające słońce, bezchmurne niebo, palmy i... jedzenie. O Ristorante da Francesco przy Piazza del Fico (niedaleko Piazza Navona) usłyszałam od mojej siostry

Odkryła ją w wakacje i wracała tam kilkakrotnie na romantyczne wieczory w prawdziwej włoskiej trattorii. Musiałam więc tam pójść. Placyk jest maleńki, ot, skrzyżowanie uliczek. Nasza mapa go nie pokazywała, więc kręciliśmy się w kółko, coraz bardziej głodni. W końcu ktoś wskazał nam drogę. Zobaczyliśmy maleńką restaurację pod wielkim drzewem figowym. Była zamknięta - wychodzący z niej kelnerzy obwieścili, że otwiera się o godz. 19. Z pustymi brzuchami i wizją 40 minut czekania ruszyliśmy na poszukiwanie innego miejsca. Ale na nic nie mogliśmy się zdecydować. Zniechęcały nas restauracje z naganiaczami, inne - designersko przystrojone - były za drogie, jeszcze inne, poukrywane w kątach, nie miały ciekawego menu (pizza, pizza i pizza). W końcu zapytaliśmy przechodzącego Włocha: gdzie tu można dobrze zjeść? - Dobrze zjeść? Tylko w da Francesco!

Wróciliśmy więc na Piazza del Fico, usiedliśmy pod figowcem i czekaliśmy na otwarcie. Punkt siódma wkroczyliśmy do lokalu i zajęliśmy największy stolik. W ciągu 5 minut zrobiło się tłoczono, dookoła słychać było tylko włoski. Goście (sąsiedzi i przyjaciele) sami nalewali sobie piwo, podchodzili do lady z wystawionymi przystawkami (bakłażany zapiekane z mozzarellą, oliwki w ostrej oliwie, podsmażane na czosnku papryki, marynowane anchois, podpiekane pieczarki, obsmażane cukinie, suszone pomidory w ziołach) i częstowali się.

My zamówiliśmy pizze i wino. Pizze piekły się w ceglanym piecu opalanym drewnem. Ich spody były cieniutkie i chrupiące, a wybór dodatków działał na wyobraźnię. Szynka, karczochy, jajko sadzone, oliwki i zioła, albo kwiaty cukini i anchois, układające się w pomarańczowo-stalowoszare abstrakcyjne wzory. Albo królująca mozzarella di bufala (ostrzejsza od zwykłej mozzarelli) z szynką parmeńską o dymnym zapachu. No i najbardziej popularna - margherita. Jej nazwa pochodzi od włoskiej królowej, która miała bardzo delikatny żołądek i mogła jeść tylko cienkie niczym maca ciasto z sosem pomidorowym i delikatnym serem.

Zamówiliśmy najzwyklejsze wino domowe: białe i czerwone. Nie znam się specjalnie na winach, ale białe mnie zachwyciło - delikatne, lekko słodkie, trochę musujące, ale bez bąbelków. Wesołe, wprawiające w radosny nastrój.

My też, tak jak moja siostra, wracaliśmy do Ristorante da Francesco. Próbowaliśmy różnych rodzajów pizz, ale zawsze zamawialiśmy białe wino della casa (w małej butelce, bo w dużej miało inny smak). A w przeddzień wyjazdu kupiliśmy je, żeby do listopadowej Warszawy wniosło nam trochę rzymskiego słońca.