Największe atrakcje Litwy: Neringa i Park Narodowy Mierzei Kurońskiej

Przedstawiamy kolejne miejsca, które warto odwiedzić, będąc w kraju jednego z państw nadbałtyckich, jakim jest Litwa. Miasto Neringa oraz Mierzę Kurońską, którą wpisano na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego UNESCO.
Przewodnik " Litwa, Łotwa i Estonia. Nadbałtyckim szlakiem. Wydanie I" możesz kupić w Podróżniczej Księgarni Internetowej bezdroza.pl

Neringa

Neringa to miejsce specyficzne. Powodem tego jest nie tylko fakt, że na jedno miasto składają się cztery osady (Juodkrante, Pervalka, Preila i Nida) oddzielone kilometrami iglastego lasu i wydm, ale także to, że część Mierzei Kurońskiej, która należy do Litwy, nie ma połączenia z lądem. Choć przeprawa promem zajmuje zaledwie 7 min, wiadomo, że dostajemy się w wyjątkowe miejsce.

Zimą miasto zupełnie zamiera. Nawet w jego stolicy, Nidzie, z trudnością można znaleźć otwarty sklep, nie mówiąc o restauracjach czy klubach. Ulice są ciche, przechodniów prawie nie widać. Zalew Kuroński zamarza i możemy zobaczyć rybaków łowiących ryby wiele metrów od brzegu.

Niestety - jest tu drogo. Ulubione przez niemieckich turystów miasto jest na nich nastawione tak bardzo, że większość hoteli i restauracji nie podaje cen w litach, ale - w euro.

Jedną z głównych atrakcji przyrodniczych tego rejonu są wędrujące wydmy na Mierzei Kurońskiej. Piaski, pozbawione naturalnego hamulca w postaci lasów, zaczęły zasypywać nie tylko obszary niezamieszkałe, ale także wsie, cmentarze... Mierzeję Kurońską wpisano na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego UNESCO. Na jej terenie znajdują się rezerwaty oraz parki krajobrazowe.

POZNAJ największe atrakcje stolicy Litwy - Wilna



Historia miasta Neringa

Nazwa nerija (lit. mierzeja) pojawia się już w antycznych dokumentach. W bałtyjskim języku Prusów słowo nerija oznacza skok do wody. Mierzeja, na której leży Neringa, formowała się przez stopniowe wydobywanie się na powierzchnię oraz zasypywanie piaskiem wysp morenowych. Lokalną wersję historii powstania mierzei przekazuje legenda (zob. ramka s. 114). Określenie "Mierzeja Kurońska" po raz pierwszy pojawiło się w tekście pisanym w 1322 r.

Od czasu, gdy w Kłajpedzie powstała twierdza Zakonu Kawalerów Mieczowych, północna część mierzei należała do jej komturii. W XIV w. teren ten został ostatecznie podzielony między dwie komturie - podział ten zachował się do dziś (część należąca do komturii kłajpedzkiej należy obecnie do Litwy, część wchodząca niegdyś w skład komturii sambijskiej - do Rosji). Wielokrotnie przechodziła z rąk do rąk - zajmowali ją Szwedzi, Rosjanie i Francuzi. Dopiero w 1923 r. wraz z Krajem Kłajpedzkim przeszła we władanie Litwy.

W 1961 r. cztery osady zostały połączone w jeden organizm administracyjny. W 2000 r. Mierzeja Kurońska została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego UNESCO.



Warto zobaczyć w mieście Neringa

Osada Juodkrante jest znana głównie ze względu na dużą liczbę wyrobów z bursztynu z czasów archaicznych, które tutaj właśnie zostały znalezione. Wydobywanie skarbu przynosiło mieszkańcom - tradycyjnie trudniącym się rybołówstwem - dodatkowy dochód (wcześniej osada była niezwykle biedna i żyło w niej zaledwie kilka rodzin). Pervalka to najmniejsza z osad Neringi, mieszka w niej zaledwie 40 osób. W południowej części Preili znajduje się najwyższa na półwyspie wydma (66 m). Obie osady zostały zasiedlone przez mieszkańców wsi Nagliai oraz Karvaieiai, którzy uciekali przed zasypującym wszystko piaskiem. Nida w dokumentach historycznych po raz pierwszy pojawia się w XIV w. Na obecną miejscowość składają się tereny zajmowane wcześniej przez trzy osady. Jej historia to przede wszystkim dzieje uporczywej walki człowieka z piaskiem.

Będąc w Nidzie, warto zwiedzić kościół ewangelicki (ul. Pamario 43). Neogotycki budynek z czerwonej cegły został zbudowany w 1888 r. Do 1988 r. w kościele mieściło się muzeum, później miejscu przywrócono funkcje sakralne. Podczas seminariów poświęconych Tomaszowi Mannowi odbywają się tu koncerty.

Muzeum Pamięci Tomasza Manna mieści się w pięknym letnim domu, który pisarz zbudował dzięki honorarium za książkę Buddenbrookowie w 1930 r. Spędził tutaj wraz z rodziną trzy lata. W dwóch pokojach na parterze znajduje się kilka fotografii i notatek prasowych, a w pustym pokoju-pracowni stoi krzesło pisarza.

Muzeum Pamięci Tomasza Manna, ul. Skruzdynes 17; tel.: +370 46952260; mann@nida.omnitel.net; wt .- sb. 10.00 - 17.00, w sezonie codz. 10.00 - 18.00; bilety: normalny 2 LTL, ulgowy 0,50 LTL.

Galeria Bursztynu zawiera kopię unikalnego znaleziska bursztynów z Juodkrante oraz ekspozycję prac wykonanych z tego surowca przez litewskich jubilerów.

Galeria Bursztynu, ul. Pamario 20; tel.: +370 46952573; w sezonie 10.00 - 19.00, poza sezonem należy się wcześniej umówić, wstęp wolny.

Muzeum Historyczne ma swoją siedzibę w budynku biblioteki. Prezentuje historię i życie mieszkańców Mierzei Kurońskiej.

Muzeum Historyczne, ul. Pamario 53; tel.: +370 46951162; neringamuz@is.lt; wt .- sb. 10.00 - 17.00, bilety: normalny 2 LTL, ulgowy 0,50 LTL.

Etnograficzna chata rybacka stanowi filię Muzeum Historycznego - w autentycznej chacie rybackiej przedstawiono życie typowego mieszkańca regionu.

Etnograficzna chata rybacka, ul. Nagliu 4; tel.: +370 46952372; neringamuz@is.lt; wt .- nd. 10.00 - 17.00, bilety: normalny 2 LTL, ulgowy 1 LTL.

Kościół ewangelicki w Juodkrante (ul. Rezos 56) zbudowano w miejscu poprzedniego, drewnianego, z 1885 r. Jest to neogotycki budynek z czerwonej cegły. Po odzyskaniu przez Litwę niepodległości został przywrócony do funkcji sakralnych.

Na Górze Czarownic (wejście od ul. Rezos) znajdują się drewniane rzeźby litewskich artystów, przedstawiające postaci z bajek i legend. Park kamiennych rzeźb ustawionych na nabrzeżu (ul. Rezos) prezentuje prace w kamieniu artystów z Litwy, Anglii i Szwecji.



ZOBACZ najpiękniejsze cuda natury w Polsce!